Natychmiast rozpoczęto redystrybucję powierzchni użytkowej. Tamara Siemionowna zajęła sofę w salonie. Ciocia Alia zażądała, żeby jej rozkładane łóżko ustawiła bliżej okna.
Larisa spojrzała w dół korytarza od progu i zacisnęła usta:
- Gdzie jest mój prywatny pokój?
Denis, sapiąc, wciągnął dmuchany materac z pokoju do salonu, bo kategorycznie zabroniłam mu udostępniania sypialni gościom.
Wróciłem z pracy punktualnie o szóstej. W korytarzu unosił się zapach Corvalolu, spalonego oleju i paniki.
Mój mąż, cały czerwony i spocony, biegał między kuchnią a salonem z talerzem kiełbasek.
„Wera!” – teściowa siedziała na sofie niczym cesarzowa na tronie. „Dlaczego Deniska odebrał nas z dworca taksówką? I dlaczego gotuje obiad? Przecież właśnie jedziemy!”
Rozejrzałem się po tej części domu wariatów.
„Bo Deniska cię zaprosiła, Tamaro Siemionowna. Mam dziś dyżur w szpitalu. Nie mogę sobie pozwolić na porzucenie miejskiej służby zdrowia, żeby piec kiełbaski. Dobry wieczór, rozgość się” – skinęłam grzecznie głową i poszłam do sypialni.
