Denis tylko prychnął mi w plecy. Wierzył w kobiecą uległość do samego końca. To jak wiara w Świętego Mikołaja, tylko z siwymi włosami na skroniach.
Był absolutnie przekonany, że będę narzekać dla przyzwoitości, a w piątkowy wieczór posłusznie stanę przy kuchence, aby przygotować kotlety na skalę przemysłową.
W piątek wieczorem Denis zajrzał do lodówki i zamarł.
Na półkach, w świetle diod LED migotały smutno karton mleka, kawałek sera i pojemniki z dietetyczną żywnością przygotowaną na cały tydzień.
Żadnych garnków barszczu, żadnego marynowanego mięsa, a nie daj Boże żadnych pasztecików.
„Gdzie jest jedzenie?” – zapytał zdezorientowany, trzaskając drzwiami. „Pociąg odjeżdża jutro o szóstej rano!”
„W supermarkecie, Denis. Na najniższej półce, w dziale delikatesowym”. Przewróciłam stronę książki. „Jutro musisz wcześnie wstać. Radzę ci nastawić budzik na piątą, żebyś zdążył na taksówkę na stację”.
W sobotę rano moje mieszkanie się zatrzęsło. Rodzina mojego męża wpadła na korytarz niczym w katastrofie naturalnej.
Teściowa Tamara Siemionowna pełniła rolę dowódcy; ciotka Ala była głównym inspektorem; a bratowa Larisa po prostu zaczęła korzystać z dobrodziejstw cywilizacji.
