„Weźmiesz trochę wolnego i zajmiesz się moją rodziną” – rozkazał mąż. Ten, który wszystkich zaprosił, musiał zorganizować wakacje.

Denis tylko prychnął mi w plecy. Wierzył w kobiecą uległość do samego końca. To jak wiara w Świętego Mikołaja, tylko z siwymi włosami na skroniach.

Był absolutnie przekonany, że będę narzekać dla przyzwoitości, a w piątkowy wieczór posłusznie stanę przy kuchence, aby przygotować kotlety na skalę przemysłową.

W piątek wieczorem Denis zajrzał do lodówki i zamarł.

Na półkach, w świetle diod LED migotały smutno karton mleka, kawałek sera i pojemniki z dietetyczną żywnością przygotowaną na cały tydzień.

Żadnych garnków barszczu, żadnego marynowanego mięsa, a nie daj Boże żadnych pasztecików.

„Gdzie jest jedzenie?” – zapytał zdezorientowany, trzaskając drzwiami. „Pociąg odjeżdża jutro o szóstej rano!”

„W supermarkecie, Denis. Na najniższej półce, w dziale delikatesowym”. Przewróciłam stronę książki. „Jutro musisz wcześnie wstać. Radzę ci nastawić budzik na piątą, żebyś zdążył na taksówkę na stację”.

W sobotę rano moje mieszkanie się zatrzęsło. Rodzina mojego męża wpadła na korytarz niczym w katastrofie naturalnej.

Teściowa Tamara Siemionowna pełniła rolę dowódcy; ciotka Ala była głównym inspektorem; a bratowa Larisa po prostu zaczęła korzystać z dobrodziejstw cywilizacji.