„Weźmiesz trochę wolnego i zajmiesz się moją rodziną” – rozkazał mąż. Ten, który wszystkich zaprosił, musiał zorganizować wakacje.

„Nie” – odpowiedziałem spokojnie, patrząc mu prosto w oczy. „Moje wakacje zaczynają się za dziesięć dni, dzień po ich wyjeździe. Wtedy właśnie wyjadę”.

— Wyjazd do sanatorium jest już opłacony i nie zamierzam zmieniać planów.

„Co masz na myśli, nie?!”. Denis zakrztusił się, a jego oburzenie wypełniło cały korytarz. „Ale przecież już im obiecałem! Dostali bilety! Kto się nimi zajmie?”

„Ten, który obiecał” – wzruszyłem ramionami, mijając go wchodząc do pokoju. „Wymuszona gościnność jest jak dawanie jałmużny cudzą kartą kredytową: wygląda bardzo szlachetnie, dopóki prawdziwy właściciel nie zamrozi konta”.

„Twoi krewni to Twój pakiet all-inclusive”. I uprzedzając Twoje następne pytanie: nie umiesz prowadzić, a ja będę potrzebował swojego do pracy i przygotowań do podróży. To nie jest wliczone w Twój program wycieczki.

Pracowałam jako rezydentka medyczna w archiwum szpitala miejskiego. Mieliśmy zaplanowane dyżury w soboty i nikt nie zamierzał zmieniać ustalonego harmonogramu, żeby dostosować się do kaprysu rodziny Denisa.