„Jeśli chłopak kiedykolwiek przypomni sobie prawdę o tamtej nocy, ucisz go!”
Babcia zakryła twarz i wybuchnęła płaczem.
— Nie związałem mu rąk, bo byłem podły. Zrobiłem to, bo za każdym razem, gdy mówił przez sen albo zbliżał się do okna, ktoś do mnie dzwonił i groził, że go zabije. Wiedziałem, że jesteśmy obserwowani. Nie wiedziałem już, komu ufać.
„Dlaczego nie wezwałeś policji?” zapytał policjant.
Starsza kobieta drżącą ręką wskazała na zegar ścienny.
— Ponieważ osoba, która do mnie dzwoniła, zawsze wiedziała, co robię, nawet rzeczy, o których nikomu nie mówiłam.
Policjant podniósł aparat. W tym momencie zadzwonił jego telefon. Słuchał przez kilka sekund, po czym zbladł.
„Co się dzieje?” zapytał jego kolega.
Powoli zwrócił się ku pozostałym.
— Ktoś z naszego komisariatu policji właśnie poinformował nas, że główny śledczy prowadzący śledztwo w sprawie wypadku z udziałem rodziców dziecka zaginął trzy dni temu…
Chłopiec nagle złapał nauczyciela za rękę.
— Wiem, kto był tamtej nocy w samochodzie.
Wszyscy ucichli.

