W dniu moich 11. urodzin ojczym pocałował mnie w czoło i wyszeptał: „Przyjdź dziś w nocy i śpij obok mnie”. Trzymałam właśnie w dłoni nóż kuchenny, kiedy wypowiedział te słowa, a coś w jego głosie sprawiło, że ręka zaczęła mi drżeć… Jednak to, co wydarzyło się później tamtej nocy, ujawniło PRZERAŻAJĄCĄ tajemnicę, której nigdy nie powinnam była odkryć…

Osunęła się na krzesło.

I wyszeptała:

— Emily, Margaret jest twoją biologiczną matką.

Poczułam, jakby cały pokój zaczął wirować.

Chciałam krzyczeć.

Chciałam uciec.

Ale nie mogłam się ruszyć.

— Więc kim ty jesteś?

Twarz mamy wykrzywił ból.

— Jestem kobietą, która cię wychowała.

Margaret zaczęła kręcić głową.

— Nie. Powiedz jej resztę.

Robert stanął między nimi.

— Dosyć! Emily zasługuje na prawdę, ale nie zasługuje na to, żebyście przerażały ją jeszcze bardziej.

Odwróciłam się do niego.

— Więc TY mi powiedz!

Spojrzał na mamę.

Skinęła głową przez łzy.

I Robert zaczął mówić.

— Jedenaście lat temu Susan pracowała w szpitalu, w którym się urodziłaś. Była pielęgniarką. Margaret doznała poważnych komplikacji podczas porodu i przez kilka dni była nieprzytomna.

Przerwał na chwilę.

— W tym samym czasie Susan właśnie straciła własną nowo narodzoną córeczkę.