Osunęła się na krzesło.
I wyszeptała:
— Emily, Margaret jest twoją biologiczną matką.
Poczułam, jakby cały pokój zaczął wirować.
Chciałam krzyczeć.
Chciałam uciec.
Ale nie mogłam się ruszyć.
— Więc kim ty jesteś?
Twarz mamy wykrzywił ból.
— Jestem kobietą, która cię wychowała.
Margaret zaczęła kręcić głową.
— Nie. Powiedz jej resztę.
Robert stanął między nimi.
— Dosyć! Emily zasługuje na prawdę, ale nie zasługuje na to, żebyście przerażały ją jeszcze bardziej.
Odwróciłam się do niego.
— Więc TY mi powiedz!
Spojrzał na mamę.
Skinęła głową przez łzy.
I Robert zaczął mówić.
— Jedenaście lat temu Susan pracowała w szpitalu, w którym się urodziłaś. Była pielęgniarką. Margaret doznała poważnych komplikacji podczas porodu i przez kilka dni była nieprzytomna.
Przerwał na chwilę.
— W tym samym czasie Susan właśnie straciła własną nowo narodzoną córeczkę.
