W dniu moich 11. urodzin ojczym pocałował mnie w czoło i wyszeptał: „Przyjdź dziś w nocy i śpij obok mnie”. Trzymałam właśnie w dłoni nóż kuchenny, kiedy wypowiedział te słowa, a coś w jego głosie sprawiło, że ręka zaczęła mi drżeć… Jednak to, co wydarzyło się później tamtej nocy, ujawniło PRZERAŻAJĄCĄ tajemnicę, której nigdy nie powinnam była odkryć…

I po raz pierwszy w życiu zobaczyłam, jak płacze.

— Emily, jest coś, co twoja mama i ja powinniśmy byli powiedzieć ci już dawno temu.

Zanim zdążył kontynuować, światła samochodu rozbłysły za kuchennym oknem.

Moja mama wróciła.

Wbiegła do domu, wołając moje imię.

Ale kiedy weszła do kuchni i zobaczyła Margaret, torebka wypadła jej z ręki.

— Nie… — wyszeptała.

Margaret odwróciła się w jej stronę.

Przez kilka sekund obie kobiety wpatrywały się w siebie w milczeniu.

Wtedy Margaret powiedziała:

— Witaj, Susan. Naprawdę myślałaś, że nigdy jej nie znajdę?

Mama zakryła usta dłonią.

Zrobiło mi się niedobrze.

— Wy się znacie?

Żadna nie odpowiedziała.

— Niech ktoś wreszcie powie mi, co się dzieje!

Margaret spojrzała na mnie.

— Jedenaście lat temu urodziłam piękną dziewczynkę. Mogłam trzymać ją w ramionach tylko przez kilka minut, zanim lekarze ją zabrali.

Głos jej się załamał.

— Następnego ranka powiedzieli mi, że zmarła.

Mama zaczęła szlochać.

— Margaret, proszę…

— Ale ona nie umarła — kontynuowała Margaret. — Prawda, Susan?

Wpatrywałam się w mamę.

W kobietę, która całowała każde moje zdarte kolano.

W kobietę, która nauczyła mnie czytać.

W kobietę, która przytulała mnie, kiedy miałam koszmary.

- Mama?