I po raz pierwszy w życiu zobaczyłam, jak płacze.
— Emily, jest coś, co twoja mama i ja powinniśmy byli powiedzieć ci już dawno temu.
Zanim zdążył kontynuować, światła samochodu rozbłysły za kuchennym oknem.
Moja mama wróciła.
Wbiegła do domu, wołając moje imię.
Ale kiedy weszła do kuchni i zobaczyła Margaret, torebka wypadła jej z ręki.
— Nie… — wyszeptała.
Margaret odwróciła się w jej stronę.
Przez kilka sekund obie kobiety wpatrywały się w siebie w milczeniu.
Wtedy Margaret powiedziała:
— Witaj, Susan. Naprawdę myślałaś, że nigdy jej nie znajdę?
Mama zakryła usta dłonią.
Zrobiło mi się niedobrze.
— Wy się znacie?
Żadna nie odpowiedziała.
— Niech ktoś wreszcie powie mi, co się dzieje!
Margaret spojrzała na mnie.
— Jedenaście lat temu urodziłam piękną dziewczynkę. Mogłam trzymać ją w ramionach tylko przez kilka minut, zanim lekarze ją zabrali.
Głos jej się załamał.
— Następnego ranka powiedzieli mi, że zmarła.
Mama zaczęła szlochać.
— Margaret, proszę…
— Ale ona nie umarła — kontynuowała Margaret. — Prawda, Susan?
Wpatrywałam się w mamę.
W kobietę, która całowała każde moje zdarte kolano.
W kobietę, która nauczyła mnie czytać.
W kobietę, która przytulała mnie, kiedy miałam koszmary.
- Mama?
