— Kim pani jest?
Zrobiła kolejny krok.
Robert podniósł głos.
— Margaret! Proszę, zostań tam, gdzie jesteś!
Kobieta zatrzymała się.
Jej spojrzenie przeniosło się z Roberta na mnie.
Wtedy powiedziała coś, co wywróciło cały mój świat do góry nogami.
— Emily, kobieta, która cię wychowała, nie jest twoją prawdziwą matką.
Zabrakło mi tchu.
— Co?
Margaret zaczęła płakać.
— Powiedzieli mi, że umarłaś! Powiedzieli mi, że moja mała córeczka nie żyje!
Robert zrobił krok do przodu.
— Margaret, proszę. Nie w taki sposób powinna się dowiedzieć.
Spojrzałam na ojczyma.
Nie wyglądał na zaskoczonego.
Znał tę kobietę.
Doskonale wiedział, o czym mówiła.
— Robert — wyszeptałam — co ona mówi?
Zamknął oczy.
