— Nie, Emily. To nie ona.
Wtedy głos odezwał się ponownie.
— Emily, skarbie, tu mamusia. Chodź, przytul mnie.
Ale coś było strasznie nie tak.

Moja mama od lat nie nazywała siebie „mamusią”.
Robert sięgnął po telefon.
— Zostań za mną, kochanie.
Nagle do kuchni weszła kobieta.
Miała około czterdziestu pięciu lat, długie ciemne włosy, bladą twarz i oczy, które natychmiast wypełniły się łzami, gdy mnie zobaczyła.
Nigdy wcześniej jej nie widziałam.
A jednak patrzyła na mnie tak, jakby czekała na tę chwilę przez całe życie.
— Moja córeczka… — wyszeptała.
Cofnęłam się w stronę lodówki.
