Stałam nieruchomo w kuchni, ściskając nóż tak mocno, że zaczęły boleć mnie palce.
Robert już na mnie nie patrzył.
Jego wzrok był utkwiony w ciemnym korytarzu za moim ramieniem.
— Emily — wyszeptał — odłóż nóż. Powoli.
— Dlaczego? Co się dzieje?
Zanim zdążył odpowiedzieć, usłyszałam coś, co zmroziło mi krew w żyłach.
Kobiecy głos.
— Emily, kochanie. Chodź tutaj.
Brzmiał niemal dokładnie tak samo jak głos mojej mamy.
Ale mama wyszła z domu dwadzieścia minut wcześniej.
Odwróciłam się w stronę korytarza.
- Mama?
Robert stanął przede mną.
— Nie podchodź tam.
Spojrzałam na niego zdumiona.
— Przecież to mama!
