Nie potrafiła spojrzeć mu w oczy.
— Byłam przerażona. Za każdym razem, kiedy myślałam o powiedzeniu prawdy, wyobrażałam sobie, że stracę Emily. A z każdym rokiem stawało się to coraz trudniejsze.
Robert odsunął się od niej.
Po raz pierwszy zobaczyłam gniew w jego oczach.
— Powiedziałaś mi, że Margaret zniknęła i nie ma żadnej możliwości, żeby ją odnaleźć!
Mama skinęła głową.
— Skłamałam.
Margaret osunęła się na krzesło.
I nagle zrozumiałam.
Robert nie wiedział wszystkiego.
Uwierzył w kilka strasznych kłamstw.
Ale również zdecydował się nie zadawać wystarczająco wielu pytań.
A najstraszniejsze pytanie wciąż pozostawało bez odpowiedzi.
— Dlaczego dzisiaj? — wyszeptałam.
— Dlaczego akurat w moje urodziny?
Margaret otarła łzy.
— Ponieważ trzy miesiące temu w końcu odkryłam prawdę. Były pracownik szpitala pomógł śledczym ustalić, co się wydarzyło. Władze od tamtej pory badają tę sprawę.
Spojrzałam na Roberta.
— Dlatego prowadziłeś te tajemnicze rozmowy telefoniczne?
Skinął głową.
— Rozmawiałem z prawnikiem i śledczymi. Próbowałem zorganizować spotkanie, podczas którego mogłabyś poznać prawdę w obecności rodziny i psychologa.
— A mama wiedziała?
- NIE.
