Margaret kontynuowała:
— Zgodziłam się nie zbliżać do ciebie, dopóki wszyscy nie będą przygotowani. Ale kiedy uświadomiłam sobie, że dziś są twoje urodziny, nie mogłam znieść czekania ani godziny dłużej.
Mama wyszeptała:
— Zadzwoniła do mnie dziś wieczorem. Dlatego wyszłam. Pojechałam się z nią spotkać.
— Więc jak dostała się do domu?
Robert spojrzał w stronę korytarza.
— Susan dała Margaret klucz, żeby mogły przyjechać tu razem po rozmowie ze mną. Ale Margaret dotarła wcześniej, zanim Susan wróciła.
Margaret spuściła wzrok.
— Nie powinnam była tak po prostu wchodzić do środka. Przestraszyłam cię. Przepraszam.
Przez długi czas nikt nic nie mówił.
Wtedy przypomniałam sobie słowa Roberta.
„Przyjdź dziś w nocy i śpij obok mnie”.
Spojrzałam na niego.
— Dlaczego to powiedziałeś?
Usiadł naprzeciwko mnie, ostrożnie zachowując odpowiedni dystans.
— Ponieważ Margaret zadzwoniła do mnie tuż przed przyjazdem. Brzmiała na zrozpaczoną, a ja bałem się, że wszystko wydarzy się zbyt nagle. Chciałem, żebyś tej nocy spała w pokoju gościnnym obok naszej sypialni, gdzie mogłabyś czuć się bezpiecznie do powrotu mamy.
Głos mu się załamał.
— Powinienem był ci to wyjaśnić. Zamiast tego przestraszyłem cię jeszcze bardziej.
Spojrzałam na troje dorosłych.
Troje ludzi, którzy ukształtowali całe moje życie.
I żadne z nich nie powiedziało mi całej prawdy.
— Wiecie, co boli najbardziej? — wyszeptałam.
Mama podniosła wzrok.
— Wszyscy powtarzacie, że chcieliście mnie chronić. Ale nikt z was nie zapytał, czego ja chciałam.
Nikt nie odpowiedział.
