— Wychowała cię jak własną córkę. Kiedy poznałem ją kilka lat później, powiedziała mi, że twoi biologiczni rodzice nie żyją.
Spojrzałam na niego.
— I uwierzyłeś jej?
— Na początku.
— NA POCZĄTKU?!
Robert zaczął płakać jeszcze mocniej.
— Niedługo po naszym ślubie odkryłem, że jej historia nie była prawdziwa.
Podniosłam głos.
— I nic nie zrobiłeś?
Pokręcił głową.
— Skonfrontowałem Susan z tym, co odkryłem. Powiedziałem jej, że musimy zawiadomić władze.
— Więc dlaczego tego nie zrobiłeś?
Spojrzał w stronę Margaret.
— Ponieważ Susan przekonała mnie, że odbyła się prywatna adopcja, a dokumentacja szpitalna została pomylona. Obiecała, że pokaże mi dowody.
Margaret nagle się odezwała.
— Nigdy nie było żadnej adopcji! Przez jedenaście lat szukałam swojej córki!
Mama wyszeptała:
— Wiem.
Wszyscy odwróciliśmy się w jej stronę.
Wyraz twarzy Margaret się zmienił.
— Co powiedziałaś?
Mama trzęsła się niekontrolowanie.
— Wiedziałam, że jej szukasz.
Robert wpatrywał się w żonę.
— Zuzanna?
