W 1989 roku zniknęła cała klasa szkolna.

Jednak odkrycie tych osób pozwoliło na ponowne otwarcie śledztwa i uzyskanie zeznań, które wcześniej nie były dostępne.

Świadkowie opowiadali o różnych zdarzeniach.

O wizytach nocnych.

O ludziach, którzy przybyli do podziemnego ośrodka.

O rozmowach, które dzieci słyszały przez ściany.

O próbach ucieczki.

O karach.

O tym, jak Elena Viktorovna starała się utrzymać porządek i wspierać swoich uczniów.

Szczególnie trudne były zeznania jednego z byłych uczniów, Michaiła.

Dodał, że w pierwszych latach porywacze obiecali uwolnić grupę.

Ale potem zaczęli mówić, że świat zewnętrzny już dla nich nie istnieje.

Twierdzili, że rodzice nie żyją, że poszukiwania się zakończyły i że nikt nie pamięta dzieci.

Niektórzy z jeńców uwierzyli.

Inni nadal mieli nadzieję.

Michaił przyznał, że przez kilka lat próbował zapamiętać trasy, dźwięki i cechy pomieszczeń. Miał nadzieję, że pewnego dnia będzie mógł pomóc ratownikom.

Ale czas zniszczył te siły.

Gdy w końcu wynurzył się na powierzchnię, pierwsze pytanie, jakie zadał brzmiało:

— Ile lat ma moja mama?

Śledczy nie wiedział, co odpowiedzieć.

Ponieważ matka Michaiła zmarła dwadzieścia lat temu.

Do ostatniego dnia wierzyła, że ​​jej syn żyje.

Część 11. Rodzice, którzy nie czekali

Najtrudniejszą rzeczą dla uratowanych było poznanie świata.

Nie wiedzieli, co stało się z ich krewnymi.

Nie wiedzieli, kto żyje.

Nie wiedzieli, które domy jeszcze stoją.

Nie wiedzieli, gdzie szukać ludzi, którzy kiedyś byli ich rodzinami.

Niektórzy rodzice zmarli.

Niektórzy krewni się przeprowadzili.

Niektóre rodziny rozpadły się po latach tragedii.

Kiedy uratowani zaczęli otrzymywać wiadomości, obecni byli psychologowie.

Anastazja dowiedziała się, że jej matka zmarła wiele lat temu.

Nie mogła się powstrzymać.

— Czy ona na mnie czekała?

Śledczy odpowiedział ostrożnie:

„Według materiałów archiwalnych, twoja matka brała udział w poszukiwaniach. Kontaktowała się z władzami, pisała listy i uczestniczyła w spotkaniach publicznych. Kontynuowała poszukiwania przez wiele lat”.

Anastazja zamknęła oczy.

Wyobraziła sobie matkę spacerującą po lesie ze zdjęciem córki, rozmawiającą z nieznajomymi i proszącą ich o sprawdzenie kolejnej plotki.

I nagle poczułem, że straciłem ją po raz drugi.

Pierwszy raz miało to miejsce w dniu jego zaginięcia.

Drugim razem dowiedziałem się, że moja matka już nie istnieje.

Podobne tragedie zdarzały się także w innych rodzinach.

Jeden z uratowanych mężczyzn dowiedział się, że jego ojciec zmarł na zawał serca kilka lat po zaginięciu.

Inny odkrył, że jego siostra od dłuższego czasu mieszka w innym mieście i nie wiedziała, że ​​odnalazł się jego brat.

Niektórzy rodzice nie dożyli tego dnia.

Jednak ich poszukiwania nie poszły na marne.

Ich listy, oświadczenia, zdjęcia, nagrania i apele pomogły w odtworzeniu sprawy.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇