Część 12. Pierwszy dzień wolności
Anastazji zajęło dużo czasu przyzwyczajenie się do szpitala.
Bała się zamkniętych drzwi.
Bałem się ciemności.
Bałam się, gdy ktoś podszedł zbyt blisko.
Lekarze wyjaśnili, że rekonwalescencja będzie długa. Psychologowie pomogli jej stopniowo powrócić do normalnego życia.
Ale najtrudniejsza nie była fizyczna rekonwalescencja.
Najtrudniej jest zrozumieć, że świat się zmienił.
Nie znała nowoczesnych zwyczajów, nie rozumiała wielu technologii i nie potrafiła sobie wyobrazić, jak wygląda życie ludzi w jej wieku.
Nie wiedziała, jak korzystać ze smartfona.
Nie rozumiałem, dlaczego ludzie rozmawiają podczas połączeń wideo.
Nie wiedziałem, jak wyglądają ulice, po których kiedyś chodziłem.
Kiedy pokazano jej zdjęcia miasta, przyglądała się im przez długi czas.
— Czy to moje miasto?
„Tak” – odpowiedzieli jej.
- On jest zupełnie inny.
I rzeczywiście miasto się zmieniło.
Budynki, drogi, sklepy, transport.
Stare miejsca zniknęły.
Niektóre ulice zostały przebudowane.
Ale wspomnienia z dzieciństwa pozostały.
Anastazja poprosiła, żeby zaprowadzono ją do domu, w którym mieszkała z matką.
Gdy zobaczyła stary dziedziniec, rozpłakała się.
Dom stał.
Ale mieszkanie należało do innych osób.
Ona nie prosiła, żeby ją wpuścić.
Stanęłam przy wejściu, spojrzałam w okna i przypomniałam sobie.
Matka.
Siostra.
Stara kuchnia.
Odbiornik radiowy.
Zeszyty szkolne.
I życie, które straciła.
Część 13. Śledczy również nie mogli w to uwierzyć.
Sprawa zaginionej klasy stała się jednym z najbardziej nagłośnionych śledztw w regionie.
W wydziale zatrudnieni byli specjaliści, którzy nigdy wcześniej nie spotkali się z czymś takim.
Początkowo niektórzy uważali, że historia Anastazji może być pomyłką. Ale po odkryciu podziemnego ośrodka i uratowaniu pozostałych, wątpliwości rozwiały się.
W 1989 roku zaginęło 24 osoby.
I rzeczywiście byli w niewoli przez dziesięciolecia.
Śledczy przeanalizowali stare dokumenty, sprawdzili właścicieli nieruchomości, zebrali zeznania i porównali notatki i fotografie.
Stwierdzono, że część informacji na temat obiektu przemysłowego została ukryta lub zniszczona.
Stare raporty były ze sobą sprzeczne.
W niektórych dokumentach napisano, że lokal był zamknięty.
Inne wskazywały, że prowadzone są tam prace techniczne.
Część podpisów należała do osób, które już nie żyły.
Jednak śledztwo nadal miało na celu znalezienie odpowiedzi.
Szczególnie ważne stało się odtworzenie listy wszystkich osób, które mogły być powiązane z obiektem.
Nazwy.
Nazwiska.
Daty.
Adresy.
Wszystko, co mogłoby doprowadzić do organizatorów przestępstwa.
Część 14. Ostatnia rozmowa z Eleną Wiktorowną
Kilka miesięcy później Anastazja ponownie odwiedziła nauczyciela.
Elena Wiktorowna potrafiła już trochę chodzić, jednak jej stan nadal był słaby.
Siedzieli przy oknie.
Za szkłem widać było drzewa kołyszące się na wietrze.
„Nastia” – powiedziała nauczycielka – „czy wiesz, że często myślałam o tym dniu?”
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
