Było ich teraz około pięćdziesięciu.
Stracili trzydzieści pięć lat swojego życia.
Trzydzieści pięć lat, w trakcie których ich rodzice się zestarzeli, zmarli lub nadal czekali.
Trzydzieści pięć lat, podczas których przyjaciele stali się dorośli, założyli rodziny, pracowali i wychowywali dzieci.
Trzydzieści pięć lat, w czasie których zmienił się świat.
I pozostali w ciemności.
Ratownicy nie mogli uwierzyć, że odnaleźli wszystkich.
Na początku wydawało się to niemożliwe.
Jednak odzyskane listy okazały się zgodne.
Dwudziestu trzech studentów.
Jeden nauczyciel.
Dwadzieścia cztery osoby.
Część 9. Sekret nauczyciela
Kiedy Anastazja dowiedziała się, że pozostali zostali odnalezieni, przez długi czas milczała.
Leżała w szpitalnym pokoju, patrzyła w sufit i nie mogła w to uwierzyć.
„To wszystko?” – zapytała.
„Znaleźliśmy wszystkie osoby, które udało nam się zidentyfikować na podstawie twojej historii i danych archiwalnych” – odpowiedział Kryłow.
- Elena Wiktorowna?
Śledczy skinął głową.
- Ona żyje.
Anastazja zakryła twarz dłońmi.
Płakała jak nigdy dotąd, nawet po ucieczce.
— Myślałam, że ona nie żyje...
Jelena Wiktorowna była jedną z najciężej rannych.
Najdłużej przebywała w podziemnej komorze, ponieważ jej stan pogorszył się w ostatnich latach. Miała około osiemdziesięciu lat i ledwo mogła się samodzielnie poruszać.
Ale ona żyła.
Kiedy lekarze poinformowali ją, że dzieci zostały odnalezione, poprosiła o spotkanie z Anastazją.
Spotkanie zorganizowano później, gdy stan zdrowia obu kobiet był już w miarę stabilny.
Anastazja weszła do pokoju, opierając się o ramię pielęgniarki.
Elena Viktorovna siedziała przy oknie.
Wyglądała bardzo staro.
Ale oczy były te same.
- Nastenka...
Anastazja się zatrzymała.
- Elena Wiktorowna...
Nie podeszli do siebie od razu.
Następnie Anastazja usiadła obok łóżka i przytuliła nauczyciela.
— Myślałem, że nie mogę…
„Zrobiłaś to” – wyszeptała Elena Wiktorowna. „Wróciłaś”.
— Zostawiłem cię...
- NIE.
Nauczycielka pokręciła głową.
- Nie zostawiłeś nas. Uratowałeś nas.
Anastazja płakała.
— Bałem się...
— Wszyscy się baliśmy.
Elena Viktorovna wzięła ją za rękę.
„Nie powinieneś był tam wracać. Powinieneś był wezwać pomoc.”
Dokładnie to zrobiła Anastazja.
Ale minęło kilka tygodni zanim przestała obwiniać siebie.
Część 10. Co wydarzyło się przez te wszystkie lata?
Śledztwo było kontynuowane.
Stopniowo wychodziło na jaw, że podziemny obiekt był częścią dawnego kompleksu przemysłowego. Pod koniec lat 80. XX wieku kilka osób wykorzystywało go do nielegalnego przechowywania sprzętu i dokumentów.
Według wstępnych informacji, porwanie uczniów miało związek z tym, że świadkami działań przestępców była grupa dzieci.
Jednak okoliczności pozostały trudne.
Śledczym nie udało się ustalić, kto dokładnie zorganizował porwanie, kto odpowiadał za przetrzymywanie ludzi, ani kto zapewnił im pożywienie i bezpieczeństwo.
Wiele dokumentów zniknęło.
Niektórzy członkowie grupy przestępczej mogli zginąć.
Inni mogli zmienić swoje nazwiska, przeprowadzić się lub się ukryć.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
