„A może powinienem też przepisać mieszkanie na twoją matkę, żeby mogła zostać pełnoprawną panią tego lokalu – skoro zresztą i tak już się za taką uważa”.

– Oleg, czy możesz mi wyjaśnić, co do diabła twoja matka robiła, przeszukując moje rzeczy? – głos Tani w słuchawce aż kipiał od wściekłości.

Tania stała pośrodku swojej splądrowanej sypialni, wpatrując się w otwarte szafy i ubrania porozrzucane na łóżku. Na podłodze leżała torba, w której znajdowały się jej ulubione dżinsy oraz dwie bluzki – kupione zaledwie miesiąc wcześniej. Obok stało pudełko z bielizną – wszystko było przewrócone do góry nogami i poukładane zupełnie inaczej, niż zwykła to robić ona sama.

– Tania, błagam, nie zaczynaj – odparł Oleg zmęczonym głosem. – Mama chciała tylko pomóc w sprzątaniu. O co w ogóle tyle hałasu?

– O co tyle hałasu? – Tania zacisnęła dłoń na telefonie tak mocno, że aż zbielały jej kłykcie. – Oleg, ona wyrzuciła moje rzeczy! Moje własne ubrania! Czy ty w ogóle rozumiesz, co to oznacza?

Podeszła do torby i wyciągnęła dżinsy – dokładnie te, o których Ludmiła Anatoljewna uważała, że ​​„żadna przyzwoita kobieta nie powinna ich nosić”. Zbyt obcisłe, zbyt podarte i zdecydowanie zbyt młodzieżowe jak na trzydziestolatkę.

– Daj spokój – rzucił Oleg, najwyraźniej zupełnie nie pojmując powagi sytuacji. – Na pewno pozbyła się tylko tego, czego nie nosiłaś od wieków albo co wyszło z mody.

– Żartujesz sobie? – Tanię ogarnęła kolejna fala oburzenia. – Oleg, ona wyrzuciła moje nowe dżinsy! Te, które kupiłam na wyprzedaży zaledwie miesiąc temu! I dwie bluzki – które, nawiasem mówiąc, sam mi kupiłeś na urodziny!

Po drugiej stronie zapadła cisza. Tania słyszała, jak Oleg rozmawia o czymś ze współpracownikami. Praca była dla niego idealną wymówką, by unikać rozwiązywania rodzinnych problemów.

– Słuchaj, nie mogę teraz rozmawiać – odparł w końcu. – Za pięć minut mam ważne spotkanie. Czy możemy pogadać o tym wieczorem?

– Nie, Oleg – odparła stanowczo Tania. – Porozmawiamy o tym teraz. Bo to nie pierwszy raz, kiedy twoja matka zjawia się bez zaproszenia i wywraca wszystko do góry nogami.

Z pewnością nie był to pierwszy raz. Ludmiła Anatoljewna miała w zwyczaju wpadać do ich mieszkania pod nieobecność domowników. Miała własny klucz – wręczony na wyraźne naleganie Olega, „na wszelki wypadek” – i z tego „wypadku” korzystała nadzwyczaj często.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇