Jednakże raporty z inspekcji wskazują, że nadal są one dostępne w celu przeprowadzenia konserwacji.
Kryłow wysłał tam grupę.
Część 7. Pęknięcie w korzeniach
Kiedy ratownicy po raz pierwszy odkryli miejsce opisane przez Anastazję, nie od razu zdali sobie sprawę, że przed nimi znajduje się wejście.
Między korzeniami starych drzew i skał znajdowała się wąska szczelina. Wyglądała naturalnie, jak normalne pęknięcie w skale.
Anastazja jednak twierdziła, że właśnie tym przejściem zostali poprowadzeni pod ziemię.
Specjaliści rozpoczęli badanie.
Znaleźli ślady sztucznych umocnień.
Za warstwą ziemi znajdowała się metalowa konstrukcja.
Prace prowadzono ostrożnie. Były niebezpieczne, ponieważ stare mury groziły zawaleniem. Ratownicy użyli sprzętu, zbadali powietrze i wzmocnili przejście.
Po poszerzeniu wejścia światło zostało skierowane do wewnątrz.
Na początku nikt nie zauważył niczego niezwykłego.
Pusty korytarz.
Stare rury.
Zardzewiałe metalowe drzwi.
Pył.
Ale potem ratownicy usłyszeli dźwięk.
Słaby.
Subtelny.
Ktoś uderzył w ścianę.
Zatrzymali się.
— Słyszałeś?
Jeden ze specjalistów podniósł rękę.
Znów gdzieś w głębi rozległ się jakiś dźwięk.
Trzy trafienia.
Pauza.
Jeszcze trzy.
Ratownicy skierowali światło w stronę korytarza.
— Jest tam ktoś?!
Odpowiedział słaby głos.
- Tutaj…
Prace zostały natychmiast przyspieszone, ale nadal prowadzone z zachowaniem ostrożności. Po kilku godzinach otwarto przejście do pomieszczenia, w którym przebywali ludzie.
Pierwszą osobą, którą zobaczyli ratownicy, był mężczyzna.
Był siwowłosy, szczupły, z głęboko osadzonymi oczami. Siedział na starym łóżku polowym, osłaniając twarz przed jaskrawym światłem.
„Nie podchodź bliżej” – wyszeptał.
— Jesteśmy ratownikami. Przyszliśmy pomóc.
Mężczyzna długo nie wierzył temu.
Potem zapytał:
— W którym roku?
Ratownik odpowiedział.
Mężczyzna zamknął oczy.
I zaczął płakać.
Więcej osób znaleziono w innych pomieszczeniach.
Niektórzy byli tak osłabieni, że nie mogli się poruszać o własnych siłach. Inni wyglądali na starszych niż na swój wiek. Wszyscy byli w stanie głębokiego szoku psychicznego.
A gdy ratownicy zaczęli sprawdzać teren, odkryli coś, co ich zatrzymało.
Na ścianach znajdowały się napisy.
Daty.
Nazwy.
Zliczanie przeżytych lat.
Część napisów wykonano już w 1989 roku.
Inni - znacznie później.
Jeden z ratowników zobaczył napis napisany dużymi literami:
"NIE ZAPOMNIELIŚMY, KIM JESTEŚMY."
Poniżej wymieniono nazwiska.
Wszystkie dwadzieścia trzy.
I nazwisko nauczyciela.
Część 8. Dwadzieścia cztery osoby
Akcja ratunkowa trwała kilka godzin.
Ludzi wyprowadzano stopniowo. Medycy badali każdą osobę, owijali ją kocami, podawali wodę i sprawdzali jej stan.
Niektórzy nie potrafili mówić.
Inni płakali.
Pewien mężczyzna, którego ratownicy wynieśli na noszach, powtarzał:
— Chcę iść do domu. Chcę iść do domu.
Miał pięćdziesiąt trzy lata.
Ale w tym momencie wyglądał jak dziecko.
Wśród uratowanych znalazły się osoby, które zaginęły w 1989 roku. Miały wtedy szesnaście lub siedemnaście lat.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
