Inni próbowali zbadać harmonogram porywaczy.
Obserwowali, kiedy mężczyźni przybyli, ile czasu spędzili w środku i które drzwi otworzyli.
Jednak wszystkie próby zakończyły się niepowodzeniem.
Pewnego dnia Siergiej zniknął z ich pokoju.
Anastazja nadal pamiętała ten dzień.
Obudzili się, a jego nie było.
Elena Wiktorowna zwróciła się do porywaczy.
Powiedzieli, że chłopiec został ukarany.
Ale nikt nie wyjaśnił, gdzie on był.
Kilka dni później Siergiej wrócił.
Został pobity, prawie się nie odzywał i odpowiadał tylko na pytania:
- Nie próbuj.
Po tym zdarzeniu grupa przestała otwarcie planować ucieczki.
Ale nadzieja nie zniknęła.
Ona po prostu ucichła.
Część 6. Kto stał za zniknięciem?
Śledczy Kryłow słuchał Anastazji przez kilka dni.
Lekarze pozwalali na krótkie rozmowy, ponieważ pacjentka była zbyt słaba. Czasami mówiła przez kilka minut, a potem prosiła o przerwę.
Stopniowo jednak wyłaniał się pewien obraz.
Porwania dokonała grupa osób znających teren. Wykorzystali opuszczoną konstrukcję znajdującą się w odległej części lasu.
Według Anastazji, głównymi porywaczami byli trzej mężczyźni.
Nie znała ich prawdziwych imion.
Jednego z nich nazywano Szarym.
Inny jest podobny do Pawła.
Trzeci, którego dzieci prawie nie widziały, nazywał się Wiktor.
Anastazja była przekonana, że to Wiktor był organizatorem.
Pojawiał się rzadko, ale to jego bali się inni.
Początkowo porywacze mówili dzieciom, że są przetrzymywane dla pieniędzy. Zapewnili je, że rodzice wkrótce zapłacą i wszystko się skończy.
Ale okupu nie było.
I wtedy Anastazja zrozumiała, że nie jest to zwykłe porwanie.
Przestępcy nie mieli zamiaru ich wypuścić.
Wykorzystywali dzieci, aby ukryć własny sekret.
W starym podziemnym obiekcie znajdowały się dokumenty, sprzęt i przedmioty, które według Anastazji były związane z nielegalną działalnością. Nie znała wszystkich szczegółów, ale podsłuchała rozmowę porywaczy o transporcie, przybyciu ludzi w nocy i o tym, że „nie powinno być żadnych świadków”.
Być może uczniowie przypadkiem zobaczyli coś, czego nie powinni byli zobaczyć.
Być może porwano je, aby nikt nie dowiedział się, co dzieje się w lesie.
Śledczy nie chciał jednak wyciągać wniosków na podstawie jednej historii.
Poprosił kolegów o sprawdzenie starych akt, informacji o opuszczonych nieruchomościach, właścicielach gruntów i przedsiębiorstwach, które istniały w 1989 roku.
Dwa dni później kontrola archiwalna ujawniła coś dziwnego.
W okolicy, gdzie zaginęły dzieci, rzeczywiście znajdował się stary kompleks przemysłowy. Był on powiązany z firmą, która pod koniec lat 80. zajmowała się rozwojem technicznym i magazynowaniem sprzętu.
Po zmianie systemu niektóre placówki zamknięto.
Niektóre budynki zostały przekazane nowym właścicielom.
Inni po prostu z niego zrezygnowali.
Jednakże w dokumentach odkryto rozbieżności dotyczące zamknięcia jednej placówki.
Kilka budynków uznano za zniszczone.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
