W 1989 roku zniknęła cała klasa szkolna.

Inny, młodszy, czasami przynosił dodatkowe jedzenie i zostawiał je przy drzwiach.

Ale żaden z nich nie wyjaśnił, co się dzieje.

Elena Viktorovna próbowała chronić uczniów.

Zażądała, żeby nie dotykać dzieci.

Czasem kłóciła się z porywaczami, czasem błagała, a czasem próbowała przekonać ich, że zbrodnia nie może trwać w nieskończoność.

„Ich rodzice nie przestaną szukać” – powiedziała. „Nie da się ukryć dwudziestu czterech osób przez całe życie”.

Jeden z mężczyzn odpowiedział:

- Już przestali.

Ale to nie była prawda.

Rodzice nie przestali.

Kontynuowali poszukiwania dzieci, nawet gdy policja zaprzestała regularnych operacji. Chodzili do lasu, badali plotki, kontaktowali się z dziennikarzami, fotografowali ulotki i pisali listy.

Porywacze nie wiedzieli jednak, jak długo ludzie będą w stanie zachować nadzieję.

Albo wiedzieli, ale liczyli na to, że czas wszystko za nich zrobi.

Część 5. Lata, które zniknęły

Pierwszy rok pod ziemią był najstraszniejszy.

Dzieci stopniowo przestawały krzyczeć. Zaczęły rozumieć, że nikt ich nie puści. Każdy dzień był prawie taki sam.

Wzrastać.

Żywność.

Czyszczenie.

Oczekiwanie.

Marzenie.

Niektórzy próbowali prowadzić kalendarz. Zaznaczali dni na ścianie kawałkami węgla. Wkrótce jednak kalendarz stał się zbyt długi i przestali wierzyć, że liczby mogą im pomóc.

Jelena Wiktorowna nie pozwalała im całkowicie porzucić edukacji.

Uczyła matematyki, rosyjskiego, historii i geografii. Lekcje odbywały się w małym pokoju ze stołem i kilkoma krzesłami.

„Jeśli przestaniemy się uczyć”, powiedziała, „zabiorą nam jeszcze więcej”.

Próbowała zachować dyscyplinę.

Dzieci czytały książki, które mogły znaleźć, przepisywały ćwiczenia i omawiały wydarzenia, które zapamiętały ze świata zewnętrznego.

Stopniowo zaczęli dorastać.

Zamiast nastolatków pojawili się młodzi ludzie.

Ale nie wiedzieli, co dzieje się na świecie poza ich murami.

Na początku lat 90. porywacze czasami przynosili stare gazety. Dzieci je czytały, próbując zrozumieć, co się zmieniło.

W kraju zachodziły wielkie zmiany.

System, w którym dorastali, rozpadał się.

Pojawiły się nowe nazwy, nowe prawa, nowe pieniądze.

Ale dla nich wszystko pozostało takie samo.

Byli więźniami.

W pewnym momencie Anastazja przestała liczyć lata.

Nie wiedziała, ile czasu minęło od jej zniknięcia.

Wydawało jej się, że życie dzieli się na dwie części: przed lasem i po lesie.

Pamiętała swoją matkę.

Mój ojciec zmarł kilka lat przed wyjazdem. Moja matka pracowała jako pielęgniarka, żyła skromnie i zawsze powtarzała, że ​​najważniejsze jest zachowanie ludzkiej godności.

Anastazja pamiętała jej głos.

Czasami we śnie słyszała, jak matka woła ją do domu.

Ale obudziłem się w zimnym pokoju.

I zdałem sobie sprawę, że nie ma domu.

We wczesnych latach dzieci próbowały stawiać opór.

Planowali ucieczkę.

Siergiej, najodważniejszy z chłopców, odkrył kiedyś stary kanał wentylacyjny. Myślał, że da radę się przez niego przecisnąć, ale okazał się za wąski.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇