Podróż okazała się długa.
Najpierw szli przez las.
Następnie zeszliśmy do głębokiego wąwozu.
Tam, wśród kamieni i korzeni, znajdowało się niemal niewidoczne wejście.
Była to stara kopalnia podziemna, o której mało kto wiedział.
W środku było zimno.
Dzieci czuły zapach wilgoci, ziemi i pyłu metalicznego.
Zostali zmuszeni do zejścia.
Początkowo myśleli, że to tylko chwilowe. Że mężczyźni chcą pieniędzy. Że jedno z rodziców jest bogate i że przestępcy zażądają okupu.
Jednak gdy ciężkie drzwi zamknęły się za nimi, zdali sobie sprawę, że są w pułapce.
Część 4. Pod ziemią
Na początku dzieci płakały bez przerwy.
Błagali o uwolnienie, wzywali rodziców, krzyczeli i walili w ściany. Elena Wiktorowna próbowała wszystkich uspokoić.
- Nie panikuj. Musimy trzymać się razem.
Ale ona sama była przerażona.
Przestrzeń była duża, ale niemal całkowicie pozbawiona naturalnego światła. Znajdowało się w niej kilka pomieszczeń, stare metalowe drzwi, drewniane prycze, schowki i wąski korytarz prowadzący głębiej w głąb ziemi.
Później odkryli, że miejsce to było częścią starego terenu przemysłowego, który został opuszczony wiele lat temu.
Ktoś jednak przygotował go do długotrwałego pobytu ludzi.
W pomieszczeniu znajdowały się zapasy wody, konserw, artykułów suchych, koce, kilka lamp i generator.
Oznaczało to, że porwanie nie było przypadkowe.
Byli przygotowani.
Elena Wiktorowna próbowała dowiedzieć się, kto ich przetrzymuje. Ale mężczyźni prawie się nie odzywali. Przyszli, przynieśli jedzenie, sprawdzili lokal, a potem odeszli.
Odpowiedzi na pytania zostały udzielone krótko.
— Nie lasy.
- Nie próbuj się wydostać.
- Jeśli zachowasz się spokojnie, nic się nie stanie.
Jednak dzieci nie mogły zachować spokoju.
Byli nastolatkami, którzy jeszcze wczoraj rozmawiali o egzaminach, filmach, muzyce i swoich pierwszych miłościach. Teraz ich życie stało się niekończącym się oczekiwaniem.
Pierwsze tygodnie były szczególnie trudne.
Anastazja wspominała, jak jeden chłopiec ciągle pytał, kiedy ich wypuszczą.
Jak dziewczyna o imieniu Marina przestała jeść.
Jak Siergiej próbował znaleźć wyjście, badając ściany i drzwi.
Jak Elena Wiktorowna zebrała wieczorem dzieci i kazała im rozmawiać o domu, aby nie tracić nadziei.
„Powiedz mi, co zrobisz, kiedy wrócisz?” – zapytała.
Ktoś powiedział, że wybiera się na spacer ze znajomymi.
Ktoś śnił o gorącej czekoladzie.
Ktoś chciał zobaczyć mamę.
Anastazja powiedziała, że pierwszą rzeczą, jaką zrobi, będzie przytulenie swojej młodszej siostry.
Nie wiedziała, że te słowa będą powtarzane przez wiele lat.
Porywacze nie wyjaśnili, dlaczego przetrzymywali dzieci.
Na początku mówili, że to wszystko szybko się skończy.
Potem przestali składać obietnice.
Jeden z mężczyzn, którego dzieci nazywały Szarym z powodu siwych włosów, był szczególnie okrutny. Zabraniał głośnego mówienia i karał wszelkie próby oporu.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
