W 1989 roku zniknęła cała klasa szkolna.

Podróż okazała się długa.

Najpierw szli przez las.

Następnie zeszliśmy do głębokiego wąwozu.

Tam, wśród kamieni i korzeni, znajdowało się niemal niewidoczne wejście.

Była to stara kopalnia podziemna, o której mało kto wiedział.

W środku było zimno.

Dzieci czuły zapach wilgoci, ziemi i pyłu metalicznego.

Zostali zmuszeni do zejścia.

Początkowo myśleli, że to tylko chwilowe. Że mężczyźni chcą pieniędzy. Że jedno z rodziców jest bogate i że przestępcy zażądają okupu.

Jednak gdy ciężkie drzwi zamknęły się za nimi, zdali sobie sprawę, że są w pułapce.

Część 4. Pod ziemią

Na początku dzieci płakały bez przerwy.

Błagali o uwolnienie, wzywali rodziców, krzyczeli i walili w ściany. Elena Wiktorowna próbowała wszystkich uspokoić.

- Nie panikuj. Musimy trzymać się razem.

Ale ona sama była przerażona.

Przestrzeń była duża, ale niemal całkowicie pozbawiona naturalnego światła. Znajdowało się w niej kilka pomieszczeń, stare metalowe drzwi, drewniane prycze, schowki i wąski korytarz prowadzący głębiej w głąb ziemi.

Później odkryli, że miejsce to było częścią starego terenu przemysłowego, który został opuszczony wiele lat temu.

Ktoś jednak przygotował go do długotrwałego pobytu ludzi.

W pomieszczeniu znajdowały się zapasy wody, konserw, artykułów suchych, koce, kilka lamp i generator.

Oznaczało to, że porwanie nie było przypadkowe.

Byli przygotowani.

Elena Wiktorowna próbowała dowiedzieć się, kto ich przetrzymuje. Ale mężczyźni prawie się nie odzywali. Przyszli, przynieśli jedzenie, sprawdzili lokal, a potem odeszli.

Odpowiedzi na pytania zostały udzielone krótko.

— Nie lasy.

- Nie próbuj się wydostać.

- Jeśli zachowasz się spokojnie, nic się nie stanie.

Jednak dzieci nie mogły zachować spokoju.

Byli nastolatkami, którzy jeszcze wczoraj rozmawiali o egzaminach, filmach, muzyce i swoich pierwszych miłościach. Teraz ich życie stało się niekończącym się oczekiwaniem.

Pierwsze tygodnie były szczególnie trudne.

Anastazja wspominała, jak jeden chłopiec ciągle pytał, kiedy ich wypuszczą.

Jak dziewczyna o imieniu Marina przestała jeść.

Jak Siergiej próbował znaleźć wyjście, badając ściany i drzwi.

Jak Elena Wiktorowna zebrała wieczorem dzieci i kazała im rozmawiać o domu, aby nie tracić nadziei.

„Powiedz mi, co zrobisz, kiedy wrócisz?” – zapytała.

Ktoś powiedział, że wybiera się na spacer ze znajomymi.

Ktoś śnił o gorącej czekoladzie.

Ktoś chciał zobaczyć mamę.

Anastazja powiedziała, że ​​pierwszą rzeczą, jaką zrobi, będzie przytulenie swojej młodszej siostry.

Nie wiedziała, że ​​te słowa będą powtarzane przez wiele lat.

Porywacze nie wyjaśnili, dlaczego przetrzymywali dzieci.

Na początku mówili, że to wszystko szybko się skończy.

Potem przestali składać obietnice.

Jeden z mężczyzn, którego dzieci nazywały Szarym z powodu siwych włosów, był szczególnie okrutny. Zabraniał głośnego mówienia i karał wszelkie próby oporu.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇