- Tak.
Śledczy poczuł suchość w ustach.
Wyjął telefon i poprosił kolegów o sprawdzenie zarchiwizowanych danych oraz nazwiska pacjenta.
Kilka minut później otrzymał odpowiedź.
W archiwum rzeczywiście figurowała Anastazja Morozowa.
Data urodzenia się zgadza.
Jej nazwisko figurowało pod siedemnastym numerem na starej liście zaginionych dzieci.
Kryłow wrócił do łóżka.
„Nastia…” powiedział cicho. „Rozumiesz, co się stało? Szukali cię przez trzydzieści pięć lat”.
Kobieta zakryła twarz dłońmi.
I po raz pierwszy w czasie całego pobytu w szpitalu płakała tak głośno, że śledczy nie był w stanie wykrztusić ani słowa.
„Oni nie umarli…” powtórzyła. „Wszyscy żyją… Zostawiłam ich tam…”
Część 3. Ostatnia wycieczka
Jesienią 1989 roku Anastazja miała siedemnaście lat.
Uczęszczała do zwykłej szkoły średniej. W klasie było dwadzieścia trzy uczennice. Były hałaśliwe, przyjacielskie i czasami niesforne. Nauczycielka, Elena Viktorovna, uczyła geografii i uwielbiała organizować krótkie wycieczki.
Tego wrześniowego dnia grupa poszła do lasu.
Plan zakładał eksplorację okolicy, zebranie próbek roślin, zrobienie zdjęć i udokumentowanie obserwacji. Wycieczka została zaplanowana z wyprzedzeniem. Rodzice znali trasę, a szkoła harmonogram.
Poranek był chłodny, ale słoneczny.
Dzieci śmiały się, kłóciły i dzieliły kanapkami. Niektóre miały ze sobą aparaty fotograficzne, inne zeszyty i ołówki. Elena Wiktorowna wielokrotnie ostrzegała wszystkich, żeby nie oddalali się od grupy.
„Nie jesteśmy na spacerze bez ograniczeń” – powiedziała. „Las jest ogromny. Jeśli się zgubisz, trudno będzie cię znaleźć”.
Anastazja pamiętała, jak jej kolega z klasy Siergiej żartował, że znajdą skarb w lesie.
Przypomniało mi się, jak Natasza zbierała liście.
Przypomniałem sobie, jak Vadim próbował złapać jaszczurkę.
Przypomniałem sobie, jak nauczyciel się uśmiechał, gdy dzieci robiły zdjęcia przy starym kamieniu.
Ale po południu wszystko się zmieniło.
Grupa zboczyła ze swojej zwykłej trasy, ponieważ Elena Viktorovna chciała pokazać uczniom niezwykłą formację geologiczną, która znajdowała się nieopodal.
Ścieżka była wąska.
Na początku szli spokojnie.
Wtedy usłyszeliśmy hałas.
Nie głośno, ale dziwnie. Jakby gdzieś w pobliżu pracował silnik.
Nauczyciel się zatrzymał.
- Czekać.
Dzieci ucichły.
Kilku mężczyzn wyłoniło się zza drzew.
Byli ubrani w ciemne ubrania. Jeden trzymał broń. Drugi nakazał grupie nie ruszać się.
Na początku dzieci myślały, że to żart.
Ale mężczyźni się nie uśmiechali.
"Wszyscy tu chodźcie!" powiedział ostro jeden z nich.
Elena Viktorovna próbowała dowiedzieć się, kim są i czego potrzebują.
Odpowiedzią było surowe ostrzeżenie.
Dzieci zaczęły panikować.
Niektórzy płakali. Niektórzy próbowali uciekać. Anastazja pamiętała, jak Siergiej złapał ją za rękę i odciągnął, ale jeden z mężczyzn szybko go powstrzymał.
Grupa została otoczona.
Zostali zmuszeni do wyjazdu.
Dzieci nie rozumiały dokąd są zabierane.
Próbowali zadawać pytania, ale mężczyźni zabronili im mówić. Elena Wiktorowna wielokrotnie domagała się wyjaśnień, co się dzieje, ale oni ją popychali i uciszali.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
