W 1989 roku zniknęła cała klasa szkolna.

Nie krewni.

Nie jestem psychologiem.

Nie jestem lekarzem.

Badacz.

„Jesteś pewien?” zapytała pielęgniarka. „Musisz odpocząć”.

„Nie…” Kobieta z trudem odwróciła głowę. „Musisz zadzwonić na policję. Natychmiast.”

Pielęgniarka opuściła pokój i poinformowała o zdarzeniu lekarza dyżurnego.

Jakiś czas później szpital odwiedził śledczy Aleksiej Siergiejewicz Kryłow. Miał czterdzieści dwa lata i pracował w wydziale zajmującym się poważnymi przestępstwami. Przez lata widział wiele, ale wolał nie wyciągać wniosków, dopóki nie pozna faktów.

Wszedł do pokoju, przedstawił się i usiadł obok łóżka.

— Czy pytałeś śledczego?

Kobieta powoli skinęła głową.

— Muszę powiedzieć...

— Dobrze. Ale najpierw powiedz mi, kim jesteś. Twoje dokumenty jeszcze nie zostały odnalezione.

Zamknęła oczy, jakby zbierała siły.

- Anastazja Morozowa.

Kryłow zapisał to nazwisko.

- Wiek?

— Mam… pięćdziesiąt dwa lata.

Podniósł głowę.

— Czy możesz nam powiedzieć, gdzie mieszkałeś? Skąd pochodzisz?

Anastazja spojrzała na niego.

— Nie przyszedłem. Uciekłem.

— Od kogo?

Długo milczała.

— Od mężczyzny, który nas trzymał.

Śledczy przestał pisać.

— Czy byłeś przetrzymywany w niewoli?

- Tak.

- Ile czasu?

Kobieta z trudem przełknęła ślinę.

- Trzydzieści pięć lat.

Kryłow powoli opuścił notatnik.

Uważał, że pacjentka znajduje się w stanie silnego stresu psychicznego. Być może jej wspomnienia są chaotyczne. Być może doświadczyła traumatycznego zdarzenia, które teraz postrzegała jako długotrwałe uwięzienie.

Ale potem powiedziała jeszcze kilka słów.

— Byliśmy uczniami. Było nas dwadzieścia trzy osoby. I nauczycielka. Zniknęliśmy jesienią 1989 roku.

Śledczy zamarł.

Przypomniał sobie tytuł starej sprawy, którą kiedyś widział w archiwach. Kilka lat temu badał niewyjaśnione zaginięcia w regionie. Wśród nich była historia całej klasy, która zniknęła podczas pieszej wycieczki.

Dwudziestu trzech studentów.

Nauczyciel.

Wrzesień 1989.

Tego dnia grupa wybrała się na wycieczkę do zalesionego obszaru w pobliżu małej wioski. Trasa była standardowa, zatwierdzona przez szkołę. Nauczyciel miał wrócić z dziećmi wieczorem.

Ale oni nie wrócili.

Początkowo rodzice myśleli, że grupa się spóźniła.

Potem zaczęli dzwonić do szkoły.

Następnie zgłosili to na policję.

I w ciągu kilku godzin rozpoczęły się poszukiwania.

Trwały one tygodniami.

Setki osób przeczesywały las, sprawdzając drogi, wąwozy, stare kopalnie i opuszczone budynki. Ratownicy używali psów, helikopterów, map i latarek.

Nic.

Ani jednego szkolnego plecaka.

Ani jednego notatnika.

Ani jednego śladu, który mógłby prowadzić do dzieci.

Wyglądało to tak, jakby grupa naprawdę zniknęła w lesie.

Po kilku miesiącach śledztwo stopniowo ucichło. Rodzice kontynuowali poszukiwania, kontaktowali się z dziennikarzami, pisali listy, prosili o pomoc. Mijały jednak lata, a odpowiedzi nie pojawiały się.

Sprawa ta pozostała jedną z najbardziej przerażających tajemnic regionu.

Kryłow spojrzał na kobietę.

— Czy chcesz powiedzieć, że byłeś wśród tych dzieci?

- Tak.

- Anastazja Morozowa?

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇