Nie krewni.
Nie jestem psychologiem.
Nie jestem lekarzem.
Badacz.
„Jesteś pewien?” zapytała pielęgniarka. „Musisz odpocząć”.
„Nie…” Kobieta z trudem odwróciła głowę. „Musisz zadzwonić na policję. Natychmiast.”
Pielęgniarka opuściła pokój i poinformowała o zdarzeniu lekarza dyżurnego.
Jakiś czas później szpital odwiedził śledczy Aleksiej Siergiejewicz Kryłow. Miał czterdzieści dwa lata i pracował w wydziale zajmującym się poważnymi przestępstwami. Przez lata widział wiele, ale wolał nie wyciągać wniosków, dopóki nie pozna faktów.
Wszedł do pokoju, przedstawił się i usiadł obok łóżka.
— Czy pytałeś śledczego?
Kobieta powoli skinęła głową.
— Muszę powiedzieć...
— Dobrze. Ale najpierw powiedz mi, kim jesteś. Twoje dokumenty jeszcze nie zostały odnalezione.
Zamknęła oczy, jakby zbierała siły.
- Anastazja Morozowa.
Kryłow zapisał to nazwisko.
- Wiek?
— Mam… pięćdziesiąt dwa lata.
Podniósł głowę.
— Czy możesz nam powiedzieć, gdzie mieszkałeś? Skąd pochodzisz?
Anastazja spojrzała na niego.
— Nie przyszedłem. Uciekłem.
— Od kogo?
Długo milczała.
— Od mężczyzny, który nas trzymał.
Śledczy przestał pisać.
— Czy byłeś przetrzymywany w niewoli?
- Tak.
- Ile czasu?
Kobieta z trudem przełknęła ślinę.
- Trzydzieści pięć lat.
Kryłow powoli opuścił notatnik.
Uważał, że pacjentka znajduje się w stanie silnego stresu psychicznego. Być może jej wspomnienia są chaotyczne. Być może doświadczyła traumatycznego zdarzenia, które teraz postrzegała jako długotrwałe uwięzienie.
Ale potem powiedziała jeszcze kilka słów.
— Byliśmy uczniami. Było nas dwadzieścia trzy osoby. I nauczycielka. Zniknęliśmy jesienią 1989 roku.
Śledczy zamarł.
Przypomniał sobie tytuł starej sprawy, którą kiedyś widział w archiwach. Kilka lat temu badał niewyjaśnione zaginięcia w regionie. Wśród nich była historia całej klasy, która zniknęła podczas pieszej wycieczki.
Dwudziestu trzech studentów.
Nauczyciel.
Wrzesień 1989.
Tego dnia grupa wybrała się na wycieczkę do zalesionego obszaru w pobliżu małej wioski. Trasa była standardowa, zatwierdzona przez szkołę. Nauczyciel miał wrócić z dziećmi wieczorem.
Ale oni nie wrócili.
Początkowo rodzice myśleli, że grupa się spóźniła.
Potem zaczęli dzwonić do szkoły.
Następnie zgłosili to na policję.
I w ciągu kilku godzin rozpoczęły się poszukiwania.
Trwały one tygodniami.
Setki osób przeczesywały las, sprawdzając drogi, wąwozy, stare kopalnie i opuszczone budynki. Ratownicy używali psów, helikopterów, map i latarek.
Nic.
Ani jednego szkolnego plecaka.
Ani jednego notatnika.
Ani jednego śladu, który mógłby prowadzić do dzieci.
Wyglądało to tak, jakby grupa naprawdę zniknęła w lesie.
Po kilku miesiącach śledztwo stopniowo ucichło. Rodzice kontynuowali poszukiwania, kontaktowali się z dziennikarzami, pisali listy, prosili o pomoc. Mijały jednak lata, a odpowiedzi nie pojawiały się.
Sprawa ta pozostała jedną z najbardziej przerażających tajemnic regionu.
Kryłow spojrzał na kobietę.
— Czy chcesz powiedzieć, że byłeś wśród tych dzieci?
- Tak.
- Anastazja Morozowa?
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
