- O którym?
— O naszej wycieczce.
Anastazja spuściła głowę.
- Ja też.
„Cały czas zadawałem sobie pytanie, czy mogłem coś zrobić inaczej.
- To nie twoja wina.
Elena Viktorovna się uśmiechnęła.
— Czy ty mówisz do mnie?
- Tak.
— A czy mówisz to sobie?
Anastazja nie odpowiedziała.
Nauczyciel wziął ją za rękę.
„Nie mogliśmy wiedzieć, co się stanie. Byliśmy zwykłymi ludźmi. Nie byliśmy przygotowani na to, co się stało”.
— Mogłem pobiec wcześniej.
- A dokąd byś pobiegł?
Anastazja zaczęła płakać.
- Nie wiem.
- Właśnie o to chodzi.
Elena Viktorovna długo patrzyła przez okno.
„Nie powinieneś traktować swojego życia jak kary. Straciliśmy wiele lat. Ale teraz jesteśmy tutaj. Nie wszyscy, których kochaliśmy, wrócili. Ale żyjemy”.
Anastazja ścisnęła jej dłoń.
- Chcę żyć.
— Więc żyj.
Część 15. Co pozostało z trzydziestu pięciu lat?
W miarę jak uratowani ludzie stopniowo wracali do normalnego życia, stawało się jasne, że powrót do zdrowia nie mógł być przeprowadzony w równym stopniu u wszystkich.
Niektórzy wymagali długoterminowej opieki medycznej.
Niektórzy nie byli w stanie żyć samodzielnie.
Niektórzy chcieli pozostać w szpitalu jak najdłużej, ponieważ bali się wychodzić na zewnątrz.
Inni wręcz przeciwnie, starali się jak najszybciej opuścić placówki medyczne.
Chcieli zobaczyć świat.
Spójrz na morze.
Odwiedź groby krewnych.
Idź do sklepu.
Wypij kawę w kawiarni.
Po prostu idź ulicą, nie obawiając się, że ktoś Cię zatrzyma.
Jeden z uratowanych mężczyzn poprosił mnie, żebym kupił mu zegarek.
Wyjaśnił, że w niewoli nie ma czasu.
Chciał wiedzieć, która jest godzina.
Inny poprosił o radio.
Trzecią grupą są zdjęcia rodzinne.
Niektóre życzenia wydawały się niewiarygodnie proste.
Ale to właśnie proste rzeczy stały się dla nich symbolem wolności.
Część 16. Anastazja i jej pierwszy krok
Kilka miesięcy później Anastazja po raz pierwszy wyszła sama na zewnątrz.
Długo stała przy wejściu do szpitala.
Wiatr poruszał jej włosami.
Po drodze jechały samochody.
Ludzie rozmawiali.
Ktoś się roześmiał.
Ktoś się spieszył.
Patrzyła na to wszystko i nie mogła uwierzyć.
Świat się nie zatrzymał.
Żył dalej.
Zrobiła ostrożny krok.
A potem drugi.
I w końcu poszła.
Nie wiedziała, co wydarzy się jutro.
Nie wiedziała, czy uda jej się znaleźć pracę, odbudować relacje z rodziną, przyzwyczaić się do nowego życia.
Ale ona już nie działała pod ziemią.
Nie była już więźniem.
Była Anastazją Morozową.
Kobieta, która zniknęła w wieku siedemnastu lat i powróciła trzydzieści pięć lat później.
A teraz miała szansę zacząć wszystko od nowa.
Część 17. Spotkanie, którego nikt nie planował
Rok po akcji ratunkowej byli uczniowie postanowili się spotkać.
Nie wszyscy mogli przyjechać.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
