W 1989 roku zniknęła cała klasa szkolna.

Niektórzy przebywali w ośrodkach medycznych, niektórzy nie byli gotowi do komunikowania się, a niektórzy woleli pozostać na uboczu.

Jednak kilka osób się zgodziło.

Spotykali się w małej sali, w której wcześniej odbywały się szkolne uroczystości.

Na ścianie wisiało zdjęcie klasy zrobione kilka dni przed zaginięciem.

Były na nim młode twarze.

Uśmiechy.

Mundurki szkolne.

Ręce podniesione w geście powitania.

Anastazja długo przyglądała się zdjęciu.

„Byliśmy tacy mali” – powiedziała.

Michał, który siedział obok niego, odpowiedział cicho:

— Byliśmy dziećmi.

Pozostali w milczeniu.

Potem ktoś zaczął mówić o życiu szkolnym.

O zabawnych przypadkach.

O tym, jak nauczyciel ich zrugał za spóźnienie.

O sterowaniu.

O tańcu.

O tym, kto kogo lubił.

Stopniowo rozmowa stawała się coraz bardziej ożywiona.

Nie próbowali zapomnieć o tym, co się wydarzyło.

Ale tego dnia nie chcieli rozmawiać tylko o niewoli.

Chcieli pamiętać, kim byli przed nim.

Na spotkaniu obecna była Elena Viktorovna.

Siedziała na krześle, słuchała uczniów i uśmiechała się.

Gdy podnieśli szklanki z sokiem, Michaił powiedział:

— Za to, że znów tu jesteś.

I wszyscy to powtarzali.

Część 18. Sekret, który nie zniknął

Mimo akcji ratunkowej śledztwo było kontynuowane.

Śledczy próbowali ustalić, kto zorganizował porwanie, kto odpowiadał za utrzymanie podziemnego ośrodka i kto pomógł ukryć zbrodnię.

Niektórzy podejrzani nie żyli już od dawna.

Inni zniknęli.

Jednakże materiały sprawy pozwoliły na odtworzenie niektórych okoliczności.

Porwanie mogło mieć związek z nielegalną działalnością, którą przestępcy próbowali ukryć.

Być może uczniowie przypadkiem stali się świadkami wydarzenia, którego nie powinni byli zobaczyć.

Dokładne motywy i rola poszczególnych uczestników pozostają jednak przedmiotem dochodzenia.

Kryłow zrozumiał, że sprawa nie zostanie szybko zakończona.

Rozumiał również, że nie da się przywrócić człowieka do wieku trzydziestu pięciu lat.

Nie jest możliwe zwrócenie dzieci rodzicom.

Nie da się przywrócić młodości uczniom.

Nie możesz odwdzięczyć się nauczycielce za lata, które spędziła w strachu.

Ale prawdę można ustalić.

Możliwe jest postawienie sprawców przed wymiarem sprawiedliwości, jeśli jeszcze żyją i dowody na to pozwalają.

Możliwe jest zachowanie dowodów.

Można zapobiec zaniknięciu historii.

Część 19. Lekcja, której się nauczyli

Anastazja czasami rozmawiała z psychologiem o tym, co się wydarzyło.

Przyznała, że ​​czuła dziwne poczucie winy.

Poczucie winy za przeżycie.

Poczucie winy, że udało mi się uciec.

Winą za to należy obarczyć fakt, że niektórzy rodzice nie poczekali na swoje dzieci.

Poczucie winy, że czasami chcemy żyć normalnie, śmiać się, oglądać filmy, spacerować, pić kawę.

Psycholog wytłumaczył jej, że to, czego doświadczyła, nie czyni jej winną.

Że nie musi nieustannie cierpieć, aby pamiętać.

Że jej życie należy do niej.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇