Tylko recepcjonistka z dyplomem!


Wydatki wciąż napływały: czynsz, pensje, konserwacja sprzętu. Wypłaciliśmy Maksymowi uzgodnione wynagrodzenie. Musieliśmy zwrócić pieniądze niektórym pacjentom i straciliśmy kilka nadchodzących wizyt.
Klinika nie miała zostać zamknięta. Nasze pozostałe usługi działały nadal, a nasze rezerwy pozwalały nam wywiązywać się z zobowiązań. Ale byłoby błędem powiedzieć, że moja decyzja nic nas nie kosztowała.
Tego wieczoru zadzwonił Igor Siemionowicz.
„Karina Siergiejewno, wszystko załatwiłam z poprzednim kierownictwem. Data mi odpowiada. A co z papierkową robotą?”
„Podpisaliśmy umowę o pracę z ustaloną datą rozpoczęcia pracy. Dokumenty dotyczące lokalu i sprzętu są gotowe. Czekamy teraz na decyzję o przerejestrowaniu naszych usług ortopedycznych”.
„W takim razie nie będę jeszcze podawać pacjentom konkretnej daty. Otworzymy terminy wizyt po otrzymaniu potwierdzenia”.
„Dziękuję, Igorze Siemionowiczu. Właśnie tak chcę postępować”.
Zrobił pauzę.
„Wiem, że to dla ciebie niełatwy moment. Ale rozumiem, że nie proponujesz łatwego rozwiązania. Na moim poprzednim stanowisku właśnie z takich propozycji wynikały nieporozumienia”.
Po naszej rozmowie wróciłam do papierkowej roboty.
Najbardziej zależało mi na tym, żeby ktoś powiedział mi, że podjęłam właściwą decyzję. Ale Igor nie wspomniał o moim ślubie. Mówił o pracy, a to było bardziej pomocne niż jakiekolwiek pocieszenie.
Pierwsze dni października upłynęły na oczekiwaniu na decyzję organu nadzoru.
Złożyliśmy dokumenty w celu przywrócenia usług ortopedycznych, upewniając się, że miejsce pracy, sprzęt i personel są gotowe. Regularnie sprawdzałem postępy w rozpatrywaniu naszego wniosku, rozmawiałem z odpowiednim personelem i starałem się nie obiecywać pacjentom niczego, co nie zostało jeszcze zatwierdzone.
12 października wprowadzono wreszcie niezbędne zmiany w rejestrze.
Kilkakrotnie czytałem deklarację elektroniczną. Od tego czasu spółka z ograniczoną odpowiedzialnością ponownie uzyskała zezwolenie na świadczenie usług stomatologii ortopedycznej pod naszym adresem.
Rankiem 13 października Igor Siemionowicz przybył do kliniki przed rozpoczęciem konsultacji.
Obejrzał gabinet z asystentką, sprawdził, gdzie znajdują się niezbędne materiały i przedstawił się administratorowi. Nie wygłaszaliśmy żadnych przemówień ani nie organizowaliśmy żadnych uroczystości.
Po miesiącu prac organizacyjnych oddział po prostu wznowił przyjmowanie pacjentów.
Pierwszą osobą, która umówiła się na wizytę, była kobieta, która już wcześniej konsultowała Maksima. Poprosiła, aby nie zmieniać terminu, ponieważ wygodniej jej było przyjść przed pracą.
Ola odnotowała jej wizytę, sprawdziła dokumenty i odprowadziła ją do gabinetu.
Widziałem to wszystko przez otwarte drzwi mojego gabinetu.
Wtedy zauważyłem Maksima.
Wszedł do recepcji z matką.