„Kiedy ponownie otworzycie oddział ortopedii, nie zapomnijcie, kto sprawił, że ta usługa jest dochodowa”.
„Pamiętam twoją pracę. I pracę wszystkich, którzy pomagali w oddziale”.
Chciał powiedzieć coś jeszcze, ale zmienił zdanie.
Tego wieczoru Maksym spakował kilka rzeczy i zamieszkał z matką.
Rozmawialiśmy przez telefon tylko wtedy, gdy było to absolutnie konieczne. Nie zapytał, jak się czuję, a ja przestałam się zastanawiać, czy Ella Borisowna była zadowolona z naszej rozmowy.
Pewnego dnia Maksym napisał do mnie, że wkrótce otworzy własną praktykę i że wtedy zobaczymy, którego lekarza wolą pacjenci.
Nie odpisałam.
Był wykwalifikowanym lekarzem i nie miałam wątpliwości, że inna klinika z chęcią go zatrudni. Ale nie można po prostu otworzyć prywatnej praktyki, bo się chce. Potrzebne są odpowiednie pomieszczenia, sprzęt, dokumenty i wszystkie oficjalne zezwolenia, aby móc samodzielnie praktykować.
W tej chwili Maksym nie miał niczego takiego.
W pracy zaczęły pojawiać się problemy – takie, jakich się spodziewałam, ale to nie ułatwiało im radzenia sobie.
Kilka osób odmówiło czekania na nowego ortopedę. Jeden pacjent zażądał zwrotu pieniędzy. Inny nalegał na znalezienie konkretnego lekarza, bo już zaplanował urlop.
Rozmowa z Marią Pawłowną była szczególnie trudna. Przyszła z kopią umowy i długo stała przy moim biurku, nie zdejmując płaszcza.
„Karina Siergiejewno, przychodzę tu od lat. Obiecano mi, że praca będzie skończona do września. A teraz, co się dzieje?” „
Sytuacja jest taka, że nie możemy kontynuować tego leczenia, dopóki nie odzyskamy licencji. Mogę zaproponować pani dwie opcje: załatwimy pani leczenie w innej klinice albo umówimy się, że poczeka pani na naszego specjalistę. Jeśli to pani nie odpowiada, dostosujemy się do tego”.
„Dlaczego miałabym iść do innego lekarza?” „Przyzwyczaiłam się do Maksima Andriejewicza”.
„Rozumiem pani chęć pozostania u znanego specjalisty. Może pani się z nim spotkać, gdy będzie pracował w akredytowanej placówce. Ale na razie nie wiemy, gdzie będzie pracował”.
Maria Pawłowna położyła umowę na biurku.
„Czy nie mogliście tego załatwić między sobą wcześniej? Bez angażowania pacjentów?”
To pytanie zabolało bardziej niż wszystkie sarkastyczne uwagi Maksima.
Pacjentka miała rację w jednej kwestii: konflikt rodzinny nie powinien sprawiać jej żadnych problemów.
„Rozumiem waszą frustrację” – odpowiedziałem. „I jestem gotów pomóc wam znaleźć rozwiązanie waszego leczenia, nie angażując was w naszą osobistą sytuację”.
Dokładnie przejrzeliśmy jej akta. Pod koniec rozmowy Maria Pawłowna zgodziła się poświęcić trochę czasu na przemyślenia i dowiedzenie się więcej o klinice partnerskiej.
Gdy drzwi się za nią zamknęły, siedziałam przez kilka minut, patrząc na grafik.
Po raz pierwszy odkąd odszedł mój mąż, marzyłam o tym, żeby zacząć wszystko od nowa, choćby na tydzień.
Przywrócić regularne wizyty, przywrócić nasze dochody i zapewnić zespołowi komfortowy grafik. Chcę przestać tłumaczyć pacjentom, dlaczego tymczasowo nie oferujemy już usługi, która ostatnio była jedną z najchętniej odwiedzanych.
Otworzyłam wyciąg z konta.
Tylko recepcjonistka z dyplomem!
