Maksym był przekonany, że pacjenci przychodzą do naszej kliniki stomatologicznej wyłącznie z jego powodu. Moja teściowa już zarządzała personelem, jakby klinika należała do rodziny. Kiedy mąż zażądał jeszcze większej władzy nad moim biznesem, musiałam wybrać między życiem, do którego byłam przyzwyczajona, a praktyką, którą budowałam przez czternaście lat.
„Jesteś tylko licencjonowaną recepcjonistką!” – oznajmił Maksym głośno przy recepcji, po czym wybuchnął śmiechem. „Siedzisz w swoim gabinecie i sortujesz papiery, podczas gdy lekarze – a zwłaszcza ja – przynoszą do domu prawdziwe pieniądze”.
Kobieta czekająca na wizytę przestała kartkować umowę. Ola, nasza administratorka, spojrzała na ekran. Dwie pacjentki przy drzwiach wymieniły spojrzenia.
Mój mąż wyraźnie liczył na inną reakcję. Chciał, żeby wszyscy się z nim roześmiali.
„Maksymie, rozmawiasz teraz z lekarzem prowadzącym” – powiedziałam. „Jeśli masz pytanie natury zawodowej, przyjdź do mnie po wizycie”. „
Widzisz, jak ona do mnie mówi!” – zwrócił się do pacjentek. „Prawie jej nie widuję w domu, ale w pracy cały dzień dostaję polecenia. Karina jest tu naszą wielką szefową”.
Ella Borisovna, jego matka, siedziała przy recepcji z torebką na kolanach. Mimo sześćdziesięciu sześciu lat wciąż miała maniery byłej dyrektorki szkoły, patrząc na wszystkich tak, jakby miała ich zaraz ocenić.
„Karina, mój syn ma rację w jednej sprawie” – wtrąciła. „Nie myl zarządzania tym miejscem z prawdziwą pracą. Maksym leczy ludzi; ty umawiasz spotkania. Każdy ma swoją rolę”.
Spojrzałam na Olę. Siedziała wyprostowana, z rękami na klawiaturze. Słyszała już takie rozmowy, ale mój mąż pierwszy raz powiedział coś takiego w obecności pacjentów.
„Ella Borisovna, personel zna swoje obowiązki. Proponuję, żebyś poczekała na Maksima w holu”.
Teściowa zacisnęła usta.
„Po prostu wyraziłam swoją opinię. Czy wyrażanie opinii jest teraz w waszej placówce zabronione?”
Maksym znów się roześmiał.
„Nie zwracaj uwagi na naszą szefową. Jest surowa tylko wtedy, gdy jestem w pobliżu”.
Nie kontynuowałam rozmowy. Poprosiłam Olę, żeby zawołała kolejnego pacjenta, weszłam do gabinetu i zamknęłam drzwi.
Na biurku leżał grafik wizyt u ortopedy na najbliższe tygodnie. Sprawdziłam go osobiście poprzedniego wieczoru. Obok leżał mój laptop z przygotowanym listem. Pozostało mi tylko
podjąć ostateczną decyzję.
