Moja teściowa albo nie usłyszała, albo nie chciała usłyszeć mojej ostatniej uwagi. Powtarzała, że dobrych specjalistów nie ma byle gdzie.
Zakończyłam rozmowę i otworzyłam swój grafik pracy.
Miałam o wiele więcej obowiązków niż ktoś, kto po prostu przekłada papiery z jednego stosu na drugi.
16 września rejestr odnotował wykluczenie z pracy na oddziale ortopedycznym.
Do tego dnia zakończyliśmy już etapy leczenia, które można było legalnie i bezpiecznie przeprowadzić. W pozostałych przypadkach zaoferowaliśmy pacjentom możliwość zmiany terminu, uzyskania odpowiedniego zwrotu kosztów lub kontynuacji leczenia w klinice partnerskiej.
Nikt nie miał ucierpieć z powodu konfliktu między moim mężem a mną.
Pozostałe praktyki działały dalej. Terapeuci trzymali się swoich grafików, chirurg kontynuował konsultacje, a zespół ds. profilaktyki działał w standardowych godzinach.
Ale przed kliniką ortopedyczną panowała niezwykła cisza.
Następnego dnia Maxim przyszedł do mnie z propozycją.
„Zakończymy to polubownie. Wypłacisz mi odszkodowanie, rozwiążemy umowę i każde pójdzie w swoją stronę”.
Omówiłam już z naszym prawnikiem porozumienie. Teraz dałam mężowi przygotowany dokument określający warunki i datę rozwiązania umowy.
Maxim przeczytał go uważnie, skupiając się na wysokości odszkodowania.
„Dwie pensje? Po siedmiu latach pracy mogłeś zaoferować więcej”. „
To dodatkowa płatność, na którą oboje dobrowolnie się godzimy. Wszystkie zaległe płatności będą rozpatrywane oddzielnie. Jeśli warunki ci nie odpowiadają, możemy je dalej omawiać”.
„Nie zamierzam zostawać, dopóki nie zorganizujesz publicznego zamknięcia. Dwie pensje mi wystarczą”.
Sięgnął po długopis, ale nie spieszył się z podpisem.
„Nie myśl, że zatrzymujesz pacjentów. Mają pełne prawo wybrać swojego lekarza”.
„Pacjenci naprawdę mają prawo wyboru. Ale dokumentacja medyczna i baza danych kontaktowych nie należą do ciebie osobiście. Będziemy działać zgodnie z prawem”.
„Nie potrzebuję ich bazy danych. Ludzie znajdą mnie sami”.
Maksym podpisał obie kopie.
Następnie włożył dokument do torby i wstał.
Tylko recepcjonistka z dyplomem!
