Tylko recepcjonistka z dyplomem!

Maxim szybko przejrzał kilka pierwszych linijek.
„O co chodzi z tą zmianą w licencji kliniki?”
„Poprosiłem o usunięcie ortopedii z listy usług naszej kliniki. Po wprowadzeniu zmian tymczasowo zawiesimy ten dział”.
Podniósł wzrok.
„Więc zamykacie moją praktykę?”
„Po prostu modyfikuję zakres usług firmy, to wszystko. To nie oznacza, że ​​automatycznie zostajecie zwolnieni. Sprawy pracownicze załatwimy osobno”.
„Czy zdajecie sobie sprawę, ile pieniędzy stracicie?”
„Już uwzględniłam koszty, potencjalne spłaty i tymczasowy spadek dochodów”.
„Więc każecie mnie za to, co powiedziałam dziś rano?”
Spojrzałam na męża. Naprzeciwko mnie siedział ktoś, z kim spędziłam dziesięć lat – ktoś, kto wiedział, jak zaciągnęłam pierwszą pożyczkę, pracowałam po godzinach nad budżetem i prawie dwa miesiące nie dostawałam pensji, żeby móc płacić personelowi na czas.
A teraz naprawdę wierzył, że to wszystko nie była prawdziwa praca.
„Nie chodzi tylko o dzisiejszą rozmowę, Maksym. Od dawna domagasz się praw, których nie masz, i zachowujesz się, jakby moje decyzje nie miały znaczenia. To się nie skończy”.
Odsunął dokument.
„Myślisz, że sobie bez ciebie nie poradzę? Otworzę własną praktykę. Pacjenci będą chodzić do lekarzy, którym ufają”.
„Masz licencjonowaną placówkę i własną organizację medyczną?”
„Znajdę miejsce. To nie jest najtrudniejsze”. „
W takim razie mam nadzieję, że znajdziesz odpowiednią opcję. Pamiętaj tylko, że pacjenci powinni być przyjmowani tylko wtedy, gdy spełnione są odpowiednie warunki prawne”.
Maksym wstał.
„W końcu poprosisz mnie o powrót. Nie mogę tylko obiecać, że się zgodzę”.
Wyszedł, ocierając się ramieniem o framugę drzwi.
Kilka minut później zadzwoniła do mnie Ella Borisovna.
„Karina, mój syn powiedział mi, że niszczysz oddział z powodu osobistych uraz”.
„Nie niszczę oddziału. Zmieniam sposób jego funkcjonowania, a Maksym rozważa odejście”.
„Mój syn ma złote ręce. A ty nie zdajesz sobie sprawy, jakie masz szczęście, mając takiego męża”.
„Doceniam dobrego lekarza. Ale bycie dobrym lekarzem nie daje ci prawa do poniżania kolegów”.
„Będziesz żałować swojej dumy. Maksym nie straci pracy, ale będziesz musiała znaleźć kogoś na jego miejsce”.
Spojrzałam na list Igora Semionovitcha, który dotarł dzień wcześniej. Potwierdzał on warunki jego przejścia i datę, kiedy mógł odejść z poprzedniego stanowiska.
„Już się tym zajęłam, Ello Borisovno”.