„Cieszę się, że poruszyłaś ten temat. Właśnie dzisiaj poprosiła o grafik pani męża. Wyjaśniłam jej, że nie mogę”.
„Dobrze postąpiłaś. Jeśli będzie nalegać, wyślij ją do mnie”.
Dziewczyna odeszła. Sprawdziłam listę pacjentów i sięgnęłam po telefon, żeby sprawdzić, która klinika zajmie się naszymi niedokończonymi przypadkami.
Po raz pierwszy od dawna nie martwiłam się reakcją Maxima na moją odmowę – skupiłam się na tym, co naprawdę trzeba zrobić.
Po ostatnim pacjencie Maksym wszedł bez pukania.
Położył telefon na moim biurku i usiadł naprzeciwko mnie, wciąż w fartuchu.
„Musimy w końcu ustalić, kto tu za co odpowiada” – zaczął. „Mam dość tego, że poprawiasz mnie przy personelu”. „
I mam dość tego, że robisz z wszystkiego dramat rodzinny na oczach naszych pacjentów”.
„Znowu przesadzasz. Ludzie doskonale rozumieją moje żarty”.
„Dzisiaj recepcjonistka zapytała Olę, czy to prawda, że kliniką kieruje ktoś, kogo nawet jej mąż uważa za bezużytecznego. To się dostaje za twoje poczucie humoru”.
Maksym odwrócił wzrok, wyraźnie niezadowolony.
„Gdybyś nie czepiał się szczegółów, już dawno rozwiązalibyśmy główny problem”.
„A na czym dokładnie polega ten problem?”
„Moja pozycja w klinice. Chcę sam ustalać godziny pracy, stawki i warunki. I należy mi się procent od całkowitych przychodów kliniki, a nie tylko pensja i premie”.
Odłożyłem długopis.
„A dlaczego miałbyś mieć udział w tym, co zarabiają terapeuci i chirurg?”
„Z powodu mojego nazwiska. Wiesz, ilu pacjentów przychodzi tu z powodu mojej reputacji. Beze mnie twoja „Denta-Lux” straciłaby połowę przychodów”.
„Czy kiedykolwiek przeglądałeś sprawozdania finansowe kliniki?”
„Nie potrzebuję twoich wykresów. Codziennie widzę, kto czeka pod drzwiami mojego gabinetu”.
To nie była nasza pierwsza rozmowa.
Pod koniec sierpnia Maxim zasugerował, żebym przekazał mu część udziałów w firmie. Powiedział, że małżonkowie powinni prowadzić firmę razem, bo inaczej to niesprawiedliwe.
Przypomniałem mu, że zarejestrowałem firmę na długo przed ślubem i nigdy nie dałem mu udziału.
Przez tydzień się obrażał. Potem zaczął mówić o podziale przychodów. Teraz wraca do tego pomysłu, ale z jeszcze większą natarczywością.
„Maximie, płacisz na podstawie umowy o pracę”. Masz premie, ładny gabinet, sprzęt, asystenta. Nigdy nie ingerowałem w twoją pracę z pacjentami. Ale nie będziesz zarządzać pozostałymi członkami personelu. „
W takim razie wyjdę” – powiedział. „A pacjenci pójdą za mną”.
Wyciągnąłem kopię wniosku, który złożyłem i położyłem przed nim.
„Proszę to przeczytać. To dotyczy twojego stanowiska”.
Tylko recepcjonistka z dyplomem!
