Teściowa próbowała wywołać kłótnię między mną a moim mężem, ale włączyłam głośnik podczas jej rozmowy.

„Przeszkadzasz mi!” warknął odbiorca. „Przestraszyłeś go! Przychodził do mnie co sobotę, dawał mi swoją pensję, prosił o radę. I co teraz? „Polina powiedziała”, „Polina chce…”. Fuj! Nie wychowałam go na jakiegoś flirciarza, który przyjdzie i usiądzie na wszystkim, co już gotowe. To mieszkanie, nawiasem mówiąc, mogłoby być zarejestrowane na moje nazwisko, gdyby cię nie posłuchał. Chcę, żeby wrócił do domu, do mnie. A ty… spadaj”.

Artem siedział na łóżku, blady jak ściana. Jego dłonie zaciskały się na kocu tak mocno, że aż zbielały mu kostki palców. Jakby zasłona opadała mu z oczu, warstwa po warstwie, odsłaniając okropną prawdę.

„Tamara Iwanowna, ale Artem jest ze mnie zadowolony” – kontynuowała Polina, podtrzymując rozmowę. „Nie zależy ci na szczęściu syna?”

„Szczęście to szczęście matki!” – warknęła teściowa. „A on jest głupcem, nie rozumie własnego szczęścia. Nieważne, otworzę mu oczy. Wymyśliłam taką historię o twoich rodzicach, że mnie zadziwisz. Powiem, że twój ojciec jest alkoholikiem, a ty masz złe geny. Artiomka chce dzieci, od razu się przestraszy. To wrażliwy człowiek. Mogę nawet załatwić fałszywe zaświadczenia przez znajomego w aptece. Więc pakuj się, dziewczyno, zanim będzie za późno. Zostaw siebie – oszczędzisz sobie nerwów. A jeśli będziesz się opierać, to cię wykończę. Mam większe doświadczenie. Wygnałam jego pierwszą dziewczynę i ciebie też wykończę.”