Oczy Artema rozszerzyły się. Podparł się na łokciach, nie wierząc własnym uszom. Ten ton, te słowa… Nigdy nie słyszał, żeby jego matka mówiła w ten sposób. Dla niego zawsze była „wcielonym aniołem”.
„Tamara Iwanowna, dlaczego to zrobiłaś?” – zapytała Polina, patrząc na męża. „Dlaczego okłamałaś Artema w sprawie kawiarni? Byłam w pracy. Wczoraj tak się pokłóciliśmy przez ciebie, że aż się rozchorował ze stresu”.
„Och, nie rozśmieszaj mnie! On jest chory! To mięczak, dlatego jest chory. Mięśniak, zupełnie jak jego nieżyjący ojciec. Możesz go sobie owijać wokół palca, jak chcesz” – zachichotała teściowa. „A co do kłamstw… Co za różnica, czy byłaś tam, czy nie? Najważniejsze, jaki był rezultat. Widziałam, jak drgnął? Tak, widziałam. Woda drąży kamień, moja droga. Dzisiaj opowiem ci o kawiarni, jutro o tym, że kradłaś pieniądze, pojutrze o tym, że jesteś bezpłodna. Nigdy nie wiadomo, może cię nawet wyrzuci”.
„Ale dlaczego?” Głos Poliny autentycznie drżał. Nie musiała udawać; przerażała ją ta jawna nienawiść. „Co ja ci kiedykolwiek zrobiłam? Kocham twojego syna, zależy mi na nim…”
