„Znowu przelałaś pieniądze mamie? Moja mama powiedziała mi, że widziała przelew na pięćdziesiąt tysięcy w twojej aplikacji. Polina, umówiliśmy się, że zbierzemy pieniądze na samochód! Czemu robisz to za moimi plecami?”
Artem stał w drzwiach kuchni z rękami skrzyżowanymi na piersi. Jego twarz, zazwyczaj otwarta i dobroduszna, teraz wykrzywiła się podejrzliwością i urazą. Poranne słońce, sączące się przez tiul, bezlitośnie oświetlało zmarszczkę między brwiami – niechybny znak, że to będzie trudna rozmowa.
Polina powoli odstawiła filiżankę z kawą na stół. Brzęk porcelany o szkło wydawał się ogłuszający w ciszy. Wzięła głęboki oddech, próbując uspokoić drżenie dłoni. Znowu się zaczynało. Trzeci raz w ciągu miesiąca. Scenariusz był zawsze ten sam: wizyta lub telefon Tamary Iwanowny, a potem chłód, podejrzliwość, ostra krytyka męża i potrzeba usprawiedliwienia czegoś, czego nie zrobiła.
„Artem, proszę usiądź” – powiedziała cicho. „I załatwimy to spokojnie. Jaki przelew? Do kogo? Wiesz, że mamy wspólne konto i wszystkie powiadomienia przychodzą na twój telefon. Widziałeś debet na pięćdziesiąt tysięcy?”
Mąż zawahał się przez chwilę. Podszedł do stołu i usiadł naprzeciwko niej, ale jego wzrok wciąż był przenikliwy.
