Teściowa próbowała wywołać kłótnię między mną a moim mężem, ale włączyłam głośnik podczas jej rozmowy.

W pokoju zapadła dźwięczna cisza, przerywana jedynie ciężkim oddechem Artema. Polina milczała, pozwalając mężowi przetworzyć to, co właśnie usłyszał. Zawsze mówił o swojej pierwszej dziewczynie, że „nie dogadywali się”. Okazało się, że jego „troskliwa” matka też tam pracowała.

„Czy zdajesz sobie sprawę, że rujnujesz mu życie?” zapytała cicho Polina.

„Ratuję ją! Dobra, dość gadania. Artem przyjdzie do mnie dzisiaj po pracy. Powiedziałem mu, że źle się czuję. Zajmę się nim. A ty siedź tam i się bój”.

W tym momencie Artem nie wytrzymał. Wyciągnął rękę, odebrał telefon Polinie i podniósł go do ust.

„Cześć, mamo” – powiedział ochrypłym, obcym głosem.

Po drugiej stronie linii rozległ się bulgoczący dźwięk. Potem dźwięk spadającego czegoś.

„Artem?” Głos Tamary Iwanowny natychmiast się zmienił, stał się pochlebny, słodki, ale słychać w nim było nutę paniki. „Synu? Jesteś… jesteś w domu? Powinieneś być w pracy! To nie tak, jak myślisz! Polina i ja tylko żartujemy! Ćwiczymy… skecz!”

„Skecz?” Artem uśmiechnął się gorzko. „To był dobry skecz, mamo. Dramatyczny. O fałszywych papierach, o pierwszej dziewczynie, o tym, że jestem mięczakiem. Słyszałem wszystko. Od samego początku. Każde słowo”.

„Synu, ona mnie sprowokowała! To wszystko mistyfikacja! Ona to wszystko zaaranżowała!” – krzyknęła teściowa. „Nie ufaj jej! Matka to świętość!”