Polina siedziała w kuchni z laptopem, próbując uporządkować służbowe e-maile, gdy zadzwonił telefon. Na ekranie widniał napis: „Tamara Iwanowna”.
Polina zerknęła na zegarek. Godzina druga. Jej teściowa najwyraźniej była pewna, że Artem jest w pracy, a Polina, jako „leniwa synowa”, mogła być dostępna. A może dzwoniła, żeby go wykończyć, delektować się skutkami wczorajszej sensacji.
Polina zamarła. W jej głowie zrodził się plan. Ryzykowny, ale jedyny możliwy. Wiedziała, że próba przekonania Artema słowami jest daremna – jego logika była bezsilna wobec łez matki. Musiał usłyszeć.
Cicho, na palcach, weszła do pokoju. Artem nie spał; leżał z otwartymi oczami, wpatrując się w sufit. Widząc żonę, chciał coś powiedzieć, ale Polina przycisnęła palec do ust, nakazując ciszę.
Podeszła do łóżka i pokazała mu ekran telefonu z informacją o połączeniu przychodzącym. Artem zmarszczył brwi. Polina gestem dała znak: „Cicho. Tylko słuchaj”.
Nacisnęła przycisk odbierania połączenia i natychmiast – ikona głośnika.
„Dzień dobry, Tamaro Iwanowno?” Głos Poliny brzmiał zmęczony i odrobinę przestraszony, dokładnie tak, jak miała nadzieję jej teściowa.
„Więc, ty dziwko, zostajesz w domu?” Zamiast powitania, z głośnika dobiegł radosny, jadowity głos jego teściowej. Był tak głośny, że Artem aż się wzdrygnął. „Wysłałaś męża do pracy, a ty pewnie szykujesz się na przyjście kochanki?”
