„Paul, daj spokój, poddajmy się. Już wpłaciła kaucję, będzie zła, znowu będziemy musieli wezwać karetkę. Naprawdę tak trudno ci wytrzymać z ciocią Lubą przez jeden wieczór?”
Polina nie miała z tym problemu. Było jej przykro, że ich życzenia i plany po raz kolejny pokrzyżował gest „mamusi”. Ale zgodziła się. Kupiła nową sukienkę i wybrała drogi prezent dla męża – zegarek, o którym od dawna marzył.
Dwa dni przed świętami Artem wrócił z pracy czarny jak burzowa chmura. Zjadł kolację w milczeniu, odsunął talerz i poszedł do sypialni. Polina, wyczuwając, że coś jest nie tak, poszła za nim.
– Co się stało? Problemy w pracy?
„Nie” – mruknął, nie patrząc na nią. „Mama dzwoniła”.
„A co powiedziała tym razem? Że jestem agentem obcego wywiadu?”
Artem gwałtownie odwrócił się w jej stronę, a w jego oczach pojawiły się łzy gniewu.
– Powiedziała, że widziała cię wczoraj w porze lunchu w centrum miasta. W kawiarni. Z mężczyzną.
Polina była zaskoczona.
„Wczoraj po południu byłem na spotkaniu w biurze. Rozmawialiśmy przez Zoom z oddziałem w Petersburgu. Cały departament może to potwierdzić”.
„Mama powiedziała, że siedziałeś z jakimś elegancikiem, trzymałeś go za rękę i śmiałeś się. I że podeszła, żeby się przywitać, a ty udawałeś, że jej nie poznajesz i szybko wyprowadziłeś swojego ukochanego.”
