„Polina, powinnaś bardziej o siebie dbać. Artem ma nową sekretarkę w pracy, młodą kobietę, prawdziwy skarb. A ty ciągle chodzisz w dżinsach. Mężczyźni kochają oczami. Uważaj, będziesz sobie żałować, jeśli stracisz faceta”.
Polina wytrwała. Dla dobra męża, dla pokoju w rodzinie. Rozumiała, że otwarta wojna z teściową doprowadziłaby tylko do tego, że Artem znalazłby się między dwoma ogniami, nie wiedząc, po której stronie stanie. Jego matka była mistrzynią w graniu na litości: jej ciśnienie skakało, serce waliło, a dręczyło ją „złe przeczucie”.
Punkt kulminacyjny nastąpił miesiąc później, w przeddzień urodzin Artema. Planowali świętować sami, w miłej restauracji, a potem spotkać się z przyjaciółmi i rodziną na daczy w weekend. Ale Tamara Iwanowna sama wprowadziła zmiany.
„Już zarezerwowałam stolik w kawiarni Berioza” – oznajmiła przez telefon tonem władczym. „Ciocia Luba, wujek Wasia i moi koledzy z pracy przyjdą. Artem powinien włożyć garnitur”.
„Tamara Iwanowna, ale tego dnia chciałyśmy być same” – próbowała zaprotestować Polina.
„Oboje będziecie siedzieć na emeryturze!” – warknęła teściowa. „Moja matka ma jedynaka, a ja mam urodziny, urodziłam go! I nie kłóćcie się, jajka nie uczą kurczaka”.
Artem, dowiedziawszy się o tym, tylko rozłożył ręce z poczuciem winy:
