Teściowa próbowała wywołać kłótnię między mną a moim mężem, ale włączyłam głośnik podczas jej rozmowy.

„Powiedziałem to manicurzystce, Artem. Przelałem jej dwa tysiące na paznokcie. Chcesz, żebym pokazał ci historię transakcji?”

Polina sięgnęła po telefon, ale mąż powstrzymał ją gestem.

„Nie ma potrzeby. Wierzę ci. Po prostu… Mama mówiła tak przekonująco. Martwi się, że mnie wykorzystujesz. Że zależy ci tylko na pieniądzach”.

„Wykorzystując ją?” Polina uśmiechnęła się gorzko. „Mieszkamy w mieszkaniu obciążonym hipoteką, dzielimy się czynszem, a ja zarabiam prawie tyle samo, co ty. Co z tego będę miała? Gotowanie, sprzątanie i znoszenie jej cotygodniowych kontroli domowych?”

Rozmowa zakończyła się rozejmem, ale gorzki smak pozostał. Ciężki, lepki osad nieufności. Polina widziała Artema ukradkiem sprawdzającego jej telefon, gdy szła pod prysznic. Jak wzdrygał się, gdy odbierała wiadomości. Tamara Iwanowna osiągnęła swój cel: zasiała ziarno wątpliwości i teraz pilnie je podlewała.

Teściowa zachowywała się subtelnie, niczym doświadczony sabotażysta. Uśmiechała się prosto do Poliny, nazywając ją „kochaną” i „panią”, ale te słowa zawsze niosły ze sobą jadowitą ironię.

„Och, kochanie, jakie masz ciekawe zasłony” – powiedziała, przesuwając palcem po materiale. „Syntetyczne, co? Od razu widać. No cóż, przynajmniej łatwo je prać, w przeciwieństwie do moich aksamitnych. To wymaga gustu i pieniędzy”.

Albo przy obiedzie, gdy Artem opuścił pokój: