„Dość, mamo. Dość kłamstw. Mogę być miękka, jak to ujęłaś, ale nie jestem idiotką. Słyszałam twój ton. Twoją nienawiść. Nie tylko nienawidzisz Poliny, ale w ogóle mnie nie cenisz. Nie potrzebujesz mojej miłości, potrzebujesz mojej pensji i posłuszeństwa”.
- Jak śmiesz?! Urodziłam cię! Nie spałam w nocy!
„Dziękuję Ci za życie, Mamo. Ale to życie należy do mnie. I to ja będę za nie odpowiedzialna. Nie przyjdę dzisiaj. I nie przyjdę jutro. I nie spodziewaj się nas w Bereżce na twoje urodziny. Będziemy świętować tak, jak chcieliśmy. Tylko we dwoje”.
„Artem, moje serce pęka! Umieram!” – jak zwykle krzyknęła słuchawka.
„Zadzwoń po karetkę. Lekarze ci pomogą. Ale ja nie. Nie wierzę już w serce ani ciśnienie. Przesadzasz, mamo”.
Artem nacisnął przycisk zakończenia połączenia. Telefon upadł na koc. Zakrył twarz dłońmi i siedział tak przez kilka minut, kołysząc się w przód i w tył. Polina chciała podejść i go przytulić, ale rozumiała, że teraz musi zostać sam ze swoim bólem. Świat, w którym jego matka była ideałem, zawalił się.
„Wybacz mi” – powiedział w końcu cicho, nie podnosząc głowy. „Wybacz, że ci nie uwierzyłem. Wybacz, że kazałem ci to znosić. Byłem ślepy”.
Polina usiadła obok niego i położyła mu rękę na ramieniu.
