Teściowa próbowała wywołać kłótnię między mną a moim mężem, ale włączyłam głośnik podczas jej rozmowy.

„Dość, mamo. Dość kłamstw. Mogę być miękka, jak to ujęłaś, ale nie jestem idiotką. Słyszałam twój ton. Twoją nienawiść. Nie tylko nienawidzisz Poliny, ale w ogóle mnie nie cenisz. Nie potrzebujesz mojej miłości, potrzebujesz mojej pensji i posłuszeństwa”.

- Jak śmiesz?! Urodziłam cię! Nie spałam w nocy!

„Dziękuję Ci za życie, Mamo. Ale to życie należy do mnie. I to ja będę za nie odpowiedzialna. Nie przyjdę dzisiaj. I nie przyjdę jutro. I nie spodziewaj się nas w Bereżce na twoje urodziny. Będziemy świętować tak, jak chcieliśmy. Tylko we dwoje”.

„Artem, moje serce pęka! Umieram!” – jak zwykle krzyknęła słuchawka.

„Zadzwoń po karetkę. Lekarze ci pomogą. Ale ja nie. Nie wierzę już w serce ani ciśnienie. Przesadzasz, mamo”.

Artem nacisnął przycisk zakończenia połączenia. Telefon upadł na koc. Zakrył twarz dłońmi i siedział tak przez kilka minut, kołysząc się w przód i w tył. Polina chciała podejść i go przytulić, ale rozumiała, że ​​teraz musi zostać sam ze swoim bólem. Świat, w którym jego matka była ideałem, zawalił się.

„Wybacz mi” – powiedział w końcu cicho, nie podnosząc głowy. „Wybacz, że ci nie uwierzyłem. Wybacz, że kazałem ci to znosić. Byłem ślepy”.

Polina usiadła obok niego i położyła mu rękę na ramieniu.