„Wszystko w porządku, Artem. Najważniejsze, że teraz znamy prawdę”.
„Szczerze myślałam, że chce dla nas jak najlepiej. Pomyślałam sobie: cóż, ma trudną osobowość, ale ma dobre intencje. A ona… »Skasuję to«. »Dokumenty są fałszywe«. Boże, jakie to obrzydliwe”.
Tego wieczoru rozmawiali długo. Po raz pierwszy od dawna nie było między nimi niewypowiedzianych słów. Artem opowiedział, jak matka manipulowała nim w dzieciństwie, jak odtrącała jego przyjaciół, jak kontrolowała każdy jego ruch. Teraz układanka była kompletna.
Tamara Iwanowna oczywiście nie poddała się od razu. Tego wieczoru wysadziła w powietrze oba telefony, wysyłając wiadomości przeplatane przekleństwami i prośbami o wybaczenie. Artem zablokował jej numer. Potem zadzwoniła „ciocia Luba” i inni krewni, którym teściowa zdołała przedstawić nową wersję wydarzeń: rzekomo Polina sfałszowała głos teściowej za pomocą sieci neuronowych (jak daleko zaszły wymówki!) i oczerniła świętą kobietę.
Artem odpowiedział krótko: „Sam wszystko słyszałem. Sprawa zamknięta”.
Świętowali urodziny w domu. Zamówili sushi i otworzyli kieliszek wina. Artem wciąż kaszlał, ale wyglądał na znacznie szczęśliwszego niż tydzień temu.
„Wiesz” – powiedział, unosząc kieliszek – „to chyba najlepszy prezent urodzinowy w życiu. Wolność. Czuję, że w końcu dorosłem. Nawet w wieku trzydziestu lat”.
