Sytuacja była dramatyczna. Wróg wstrzelał się w pozycję mostu, kierując na niego ogień trzech ciężkich karabinów maszynowych. Wokół wybuchały pociski, woda w rzece rwała, a na samym przejściu kłębiły się dziesiątki żołnierzy. Wielu rannych, niezdolnych do samodzielnego poruszania się, leżało w trawie, skazanych na pastwę losu.
Teresa Grodzińska w tym chaosie zachowała absolutną trzeźwość umysłu. Podczas gdy większość szukała schronienia, ona wielokrotnie wracała na linię ognia. Czołgając się pod kulami, podtrzymywała słabszych, brała na plecy tych, którzy nie mogli chodzić, i centymetr po centymetrze przeciągała ich przez piekło płonącego i ostrzeliwanego mostu. Świadkowie tamtych wydarzeń wspominali, że jej drobna sylwetka wydawała się wręcz nierealna w gęstym dymie i kurzu. Ryzykowała życie co sekundę, ale dla niej liczyło się tylko jedno: nie zostawić nikogo z "jej chłopców". Za ten czyn jej nazwisko po raz pierwszy trafiło do raportów dowództwa z wnioskiem o najwyższe odznaczenie państwowe.
Rozdział V: Tragedia w Czartowicach (1 września 1920)
Koniec sierpnia przyniósł chwilowe odwrócenie losów wojny na korzyść Polaków po Bitwie Warszawskiej, jednak na południowo-wschodnim odcinku frontu wciąż grasowała legendarna i bezwzględna 1. Armia Konna Siemiona Budionnego. Konarmia składała się w dużej mierze z Kozaków, znanych z niebywałego okrucieństwa, doskonałych umiejętności jeździeckich oraz braku jakichkolwiek hamulców moralnych wobec jeńców i ludności cywilnej.
