Początkowo przydzielona do kompanii sanitarnej 1 Brygady Jazdy, Teresa szybko dała się poznać jako osoba o niezwykłej odporności psychicznej i fizycznej. Praca sanitariuszki polowej w 1920 roku diametralnie różniła się od dzisiejszych standardów medycyny ratunkowej. Braki w zaopatrzeniu były permanentne – brakowało czystych bandaży, środków odkażających, a nawet podstawowych narzędzi chirurgicznych. Rannych transportowano na prymitywnych wozach konnych, po wyboistych, zakurzonych drogach, często pod ciągłym ostrzałem wroga.
W sierpniu Teresa została przeniesiona do 5. kompanii II batalionu 4. Pułku Piechoty Legionów. Była to elitarna jednostka, która brała na siebie najcięższe uderzenia. Pojawienie się młodej, drobnej, ale niezwykle energicznej i emanującej spokojem dziewczyny wśród zmęczonych, często zdemoralizowanych ciągłym odwrotem żołnierzy, miało niebagatelny wpływ na morale oddziału. Nazywano ją aniołem stróżem. Teresa nie tylko opatrywała rany fizyczne, ale rozmawiała z żołnierzami, pisała w ich imieniu listy do rodzin, a swoją niezłomną postawą gasiła panikę.
Rozdział IV: Bohaterstwo nad Huczwą
22 sierpnia 1920 roku przeszedł do historii pułku jako dzień próby ognia. Polskie oddziały znalazły się w trudnym położeniu taktycznym pod wsią Gródek w rejonie Hrubieszowa. Naciskająca ze wszystkich stron przewaga bolszewicka zmusiła dowództwo do zarządzenia natychmiastowego odwrotu. Jedyną drogą ewakuacji był wąski, drewniany mostek na rzece Huczwie.
