Wpadła w ręce Kozaków. Jej ciało trudno będzie potem rozpoznać. Miała 20 lat. Teresa Grodzińska stała się jedną z najbardziej niezwykłych bohaterek wojny polsko - bolszewickiej.
Urodziła się 20 grudnia 1899 roku w Jaszowicach pod Radomiem. Pochodziła z ziemiańskiej rodziny. Uczyła się w Gimnazjum Żeńskim im. Marii Gajl w Radomiu, gdzie angażowała się w działalność harcerską i tajną Organizację Młodzieży Narodowej. W 1918 roku rozpoczęła naukę w Szkole Ogrodniczej w Warszawie.
Kiedy w 1920 roku wojska bolszewickie ruszyły na Polskę, przerwała naukę i zgłosiła się do pracy w Szpitalu Ujazdowskim.
10 lipca 1920 roku wstąpiła do Wojska Polskiego. Została sanitariuszką kompanii sanitarnej 1 Brygady Jazdy. Miesiąc później służyła już przy 5. kompanii II batalionu 4. Pułku Piechoty Legionów.22 sierpnia 1920 roku, podczas odwrotu polskich żołnierzy ze wsi Gródek pod Hrubieszowem,
Teresa szła wśród ostatnich wycofujących się żołnierzy. Zatrzymywała się przy rannych, opatrywała ich i pomagała przeprowadzać przez mostek na rzece Huczwie. Most był ostrzeliwany przez trzy nieprzyjacielskie karabiny maszynowe. Mimo śmiertelnego zagrożenia nie zostawiła rannych.
1 września 1920 roku, podczas walk pod Hrubieszowem, 4. Pułk Piechoty Legionów został rozbity przez oddziały kawalerii Siemiona Budionnego. Teresa opatrywała rannych, kiedy dostała się do niewoli. Została zamordowana przez Kozaków we wsi Czartowice. Ciała nie dało się rozpoznać po ekshumacji.
Kiedy polskie wojska ponownie zajęły Hrubieszów, lekarz wojskowy, poruszony relacjami miejscowej ludności, polecił odkopać jej szczątki i wykonać fotografię. Zdjęcie przesłano do dowództwa 9. Dywizji Piechoty w Chełmie.
Teresa Grodzińska: Anioł z Jaszowic
