Melissa spojrzała na niego.
„Miałeś być po mojej stronie.”
Ryan wyglądał na wyczerpanego.
„Byłem. Przez lata. Jestem zmęczony.”
Na krawężniku raz zawyła syrena.
Melissa zwróciła się do mnie, jej oczy utkwiły we mnie twardy wzrok.
„Naprawdę do nich zadzwoniłeś.”
„Mówiłem, że tak zrobię.”
Dwóch funkcjonariuszy weszło na podjazd.
Zrobiłem krok naprzód.
„To naszyjnik mojej teściowej” – powiedziałam. „Dała mi go do przechowania. Melissa wyjęła go z szafki w garażu i próbowała wyjść, chowając go pod spódnicą”.
Melissa prychnęła.
„Posłuchaj jej. Brzmi jak wyćwiczona osoba.”
„Nie” – powiedział William, stając obok mnie.
Policjant zwrócił się do Elaine.
„Proszę pani?”
Elaine otarła twarz.
„Naszyjnik jest mój. Powierzyłem go Gai.”
„A Melissa dostała pozwolenie na zabranie go?”
Elaine spojrzała na córkę.
"NIE."
Głos George'a rozbrzmiał na podwórku.
„Ona również nie miała pozwolenia na przebywanie w garażu”.
Usta Melissy wykrzywiły się.
„Więc to tyle? Wszyscy ją wybierają?”
„Nie, Melisso” – powiedziała Elaine. „Wszyscy wybierają prawdę”.
Ryan wypuścił zmęczony oddech.
„Mel, przestań. Ty to zrobiłeś.”
Policjant zapytał Elaine, czy chce otrzymać raport.
„Zapisz to” – powiedziała Elaine.
„Mamo” – szepnęła Melissa.
Głos Elaine zadrżał, lecz nie załamał się.
„Nikt nie ukradł ci miejsca. Ty je marnowałeś za każdym razem, gdy odmawiałeś szczęścia swojej rodzinie”.
Melissa spojrzała na Williama.
„Pozwalasz mamie to robić? Pozwalasz swojej żonie to robić?”
Dłoń Williama spoczęła na moich plecach.
„Gaia tego nie robi. Ty to robisz.”
Tym razem Melissa nie miała odpowiedzi.
Ryan poprowadził ją w stronę samochodu. Przy bramie odwróciła się.
„Będziesz tego żałować.”
Zrobiłem krok naprzód.
„Nie. Ta rodzina już po tobie sprząta i nazywa to pokojem”.
Samochód odjechał.
Po odejściu funkcjonariuszy na podwórku panowała cisza, aż do momentu, gdy Mason zawołał:
„Czy nadal robimy fajerwerki?”
George pociągnął nosem.
