„Bo ja też myślałam o tobie przez cały tydzień. I zdałam sobie sprawę, że nie jesteś jak ludzie, którzy zazwyczaj tu trafiają”.
- Wszyscy jesteśmy różni, Victorze.
— A co jeśli dziewczyna kłamie?
- To niech to sprawdzą. Niczego nie ukrywam.
Victor spuścił głowę.
Po raz pierwszy w całym tygodniu nie wiedział, co odpowiedzieć.
Rozdział 6. Poranek, którego nikt się nie spodziewał
Kiedy rano otworzyły się drzwi celi, strażnik od razu zauważył dziwny obraz.
Nikołaj Pietrowicz siedział spokojnie na łóżku i pił herbatę.
Biełow stał przy oknie.
Nikt nie krzyczał, nie śmiał się ani nie żądał, aby starszy pan opuścił swoje miejsce.
„Co się tu stało?” zapytał pracownik.
Nikt nie odpowiedział.
Biełow odwrócił się.
- Nic. Wszystko w porządku.
Strażnik spojrzał na niego ze zdziwieniem.
— A co z dziadkiem?
- Co, dziadku?
„Nie dotykaj go więcej” – powiedział krótko Victor.
Pracownik zaśmiał się cicho.
— Sam o tym zdecydowałeś?
- Powiedziałem, żebyś nie dotykał.
Tego nawet sam naczelnik się nie spodziewał.
Po pewnym czasie więźniowie poszli na śniadanie.
Nikołaj Pietrowicz otrzymał swoją porcję i usiadł przy stole.
Biełow podszedł, postawił przed nim kubek herbaty i odszedł w milczeniu.
Nikt nie powiedział ani słowa.
Artem patrzył na to, co się działo, z takim zdziwieniem, jakby zobaczył coś niemożliwego.
- Dziadku, czy doszliście do porozumienia?
Nikołaj Pietrowicz wzruszył ramionami.
— Właśnie rozmawialiśmy.
- I to tyle?
- Czasami to wystarczy.
Ale w rzeczywistości wszystko było o wiele bardziej skomplikowane.
Biełow prawie nie spał tej nocy. Słowa starca wciąż go prześladowały.
Pamiętał swojego młodszego brata Siergieja.
Od dzieciństwa był przyzwyczajony do tego, że dostawał wszystko, czego chciał. Ojciec kupował mu drogie samochody, rozwiązywał jego problemy w nauce i wyciągał go z kłopotów.
Victor zawsze wierzył, że chroni rodzinę.
Ale teraz po raz pierwszy zacząłem się zastanawiać: czy on po prostu nie bronił bezkarności kogoś innego?
Pamiętał, jak ojciec go nazwał, gdy się to wydarzyło.
„Musisz się rozprawić z tym staruszkiem. Niech wie, co się dzieje z tymi, którzy zadzierają z naszą rodziną”.
Victor nie zadał wtedy żadnych pytań.
On po prostu obiecał zemstę.
Teraz jednak chciał wiedzieć, co dokładnie wydarzyło się owego wieczoru.
Rozdział 7. List, który zmienił wszystko
Trzy dni później Nikołaj Pietrowicz został wezwany do dowódcy oddziału.
Spodziewał się kolejnej rozmowy o dyscyplinie.
Ale w biurze siedział nieznany mi mężczyzna w cywilnym ubraniu.
„Nikołaj Pietrowicz?”
- Tak.
— Jestem prawnikiem. Anna poprosiła mnie, żebym się z tobą skontaktował.
