Przez siedem dni był upokarzany w celi.

Biełow leżał na pryczy, twarzą do ściany.

Nikołaj Pietrowicz wstał.

Ostrożnie włożył kapcie i podszedł do swojego miejsca.

- Wiktor.

Nie otworzył oczu od razu.

- Czego chcesz?

— Wyjdź i porozmawiaj.

Biełow uśmiechnął się.

— Czy ty jesteś zupełnie szalony?

- Nie. Chcę tylko, żebyś mnie posłuchał.

— Porozmawiamy jutro.

- Nie. Teraz.

Victor usiadł.

Pozostali więźniowie zaczęli się budzić.

Artem podniósł się na łokciu.

- Dziadku, nie...

Ale Nikołaj Pietrowicz nie ustąpił.

Milczałem przez cały tydzień. Nie dlatego, że się ciebie boję. Po prostu nie chciałem, żeby ktokolwiek tutaj ucierpiał z mojego powodu.

Biełow wstał.

- No i co teraz?

Teraz chcę ci powiedzieć jedno. Nienawidzisz mnie za to, że zastrzeliłem twojego brata. Ale nawet nie wiesz, co zrobił tamtej nocy.

— Wiem wystarczająco dużo!

- Nie. Nie wiesz.

Starszy mężczyzna wyjął z wewnętrznej kieszeni małą, złożoną na pół kartkę papieru.

To była kopia listu Anny.

Dziewczyna, którą uratowałem, zgodziła się zeznawać. Już się nie boi.

Biełow zmarszczył brwi.

- I co?

„Opowiedziała mi, co twój brat jej zrobił. I wymieniła nazwiska dwóch mężczyzn, którzy mu towarzyszyli.”

- Zamknąć się!

„Nie zrobię tego. Możesz ze mnie kpić, ile chcesz. Możesz zabierać mi jedzenie, rozdzierać moje rzeczy, popychać mnie. Ale prawdy nie powstrzymasz”.

Victor podszedł bliżej.

- Myślisz, że obchodzi mnie twoja prawda?

- Wydaje mi się, że tak.

- Z jakiego powodu?

Nikołaj Pietrowicz patrzył na niego przez dłuższą chwilę.

„Bo budzisz się każdej nocy i myślisz o swoim bracie. I chcesz się na mnie zemścić, żeby nie musieć zadawać sobie kolejnych pytań”.

Biełow zamarł.

- Jakie jeszcze pytanie?

- Dlaczego twój brat okazał się taką osobą?

W celi zapadła całkowita cisza.

„Nic o nim nie wiesz” – wyszeptał Victor.

- Być może. Ale ty też nie chcesz wiedzieć, co się naprawdę wydarzyło.

Biełow gwałtownie uderzył dłonią w ścianę.

- Wystarczająco!

Nikołaj Pietrowicz nie ustąpił.

„Spójrz na mnie, Victorze. Jestem staruszkiem. Mam siedemdziesiąt pięć lat. Całe życie za sobą. Nie zamierzam marnować reszty czasu, próbując udowodnić ci, jaki jesteś silny”.

Zatrzymał się.

- Ale pamiętaj: nie będę cię prosił o wybaczenie za uratowanie dziewczyny.

Wiktor milczał.

„Teraz sam zdecyduj, kim chcesz pozostać: osobą, która całe życie mści się za czyny innych, czy osobą, która pewnego dnia będzie w stanie przestać.”

Starzec odwrócił się i podszedł do łóżka.

Biełow nagle powiedział:

- Zatrzymywać się.

Nikołaj Pietrowicz zatrzymał się.

- Skąd wiesz, że myślę o moim bracie każdej nocy?