Przez siedem dni był upokarzany w celi.

Przez siedem dni był upokarzany w celi, wyśmiewany z powodu wieku i uważany za bezbronnego starca. Ale ósmego dnia sam zgłosił się do naczelnika i po tej nocy wszystko w kolonii się zmieniło...

- No cóż, dziadku... porozmawiajmy teraz...

Nikołaj Pietrowicz leżał na zimnej, kafelkowej podłodze łaźni. Woda kapała z jego siwych włosów, po pomarszczonej twarzy i kołnierzyku munduru. Jego prawa ręka bolała nieprzyjemnie od upadku, a kolano pulsowało bólem.

Powoli obrócił głowę.

Przed nim stał Wiktor Biełow.

Wysoki, barczysty, z ciężkim spojrzeniem i licznymi tatuażami na ramionach. Za nim czaiło się dwóch kolejnych więźniów. Jeden się uśmiechał, drugi już podwijał rękawy.

„No i co, staruszku? Wychowywaliśmy cię przez tydzień, a ty nadal nie rozumiesz, gdzie się znalazłeś” – powiedział Biełow.

Nikołaj Pietrowicz nie odpowiedział.

„Może powinnam ci to ładnie wytłumaczyć? Jesteś tu nikim. Zrozumiano? Nikogo! I o mało nie zabiłeś mojego brata. Myślisz, że ci to wybaczę?”

Starzec ostrożnie podniósł się i oparł dłoń o ścianę.

„Twój brat zaatakował dziewczynę” – powiedział cicho. „I zrobiłbym to samo jeszcze raz”.

Uśmiech zniknął z twarzy Biełowa.

— Wygląda na to, że bardzo się zestarzałeś. Czy straciłeś pamięć?

- Nie. Moja pamięć jest jeszcze w porządku.

„Więc pamiętaj o dzisiejszym dniu. To ostatni raz, kiedy daję ci szansę na przeprosiny”.

Nikołaj Pietrowicz spojrzał mu prosto w oczy.

— Przed tobą?

— Przede mną i przed pamięcią mojego brata!

„Nie zamierzam przepraszać za uratowanie ludzkiego życia”.

Przez kilka sekund w pokoju zapadła cisza.

Biełow zrobił krok naprzód.

Nie wiedział jeszcze, że właśnie tej nocy po raz pierwszy od dawna spotka osobę, której nie zastraszą ani pięści, ani groźby.

A rano cała kolonia będzie mówić o jednym starcu.

Ale żeby zrozumieć, dlaczego siedemdziesięciopięcioletni Nikołaj Pietrowicz trafił do tej celi, musimy cofnąć się o kilka miesięcy.

Rozdział 1. Człowiek, który nie mógł przejść obojętnie

Nikołaj Pietrowicz całe swoje życie przeżył uczciwie.

Przez czterdzieści lat pracował jako mechanik w fabryce, po czym przeszedł na emeryturę. Jego żona zmarła osiem lat temu i nie mieli dzieci. Pozostawił po sobie jedynie siostrzenicę Annę, którą kochał jak własną córkę.

Często odwiedzała go w weekendy, przynosiła mu zakupy spożywcze, pomagała w załatwianiu leków i łajała go, bo zapominał założyć ciepłą kurtkę.

„Wujku Koli, masz siedemdziesiąt pięć lat. Nie jesteś już chłopcem. Nie możesz żyć wiecznie, jakby nic cię nie przerażało”.

On się zaśmiał.

„Czego miałbym się bać? Całe życie żyłem uczciwie”.

Ale pewnego dnia to spokojne życie się skończyło.