Przez siedem dni był upokarzany w celi.

- Patrz, nasz bohater ma nawet prawnika!

Podał kartkę swojemu przyjacielowi.

Zaczął czytać na głos, celowo przekręcając słowa.

Nikołaj Pietrowicz wstał.

— Zwróć list.

— No i co z tego?

- To sprawa osobista.

Biełow zgniótł kartkę papieru i rzucił ją na podłogę.

- Nie masz tu nic osobistego!

Starzec pochylił się, podniósł papier i ostrożnie wygładził go dłonią.

Nie powiedział ani słowa.

Ale Biełow dostrzegł coś nowego w jego oczach.

Nie strach.

Nie rozpaczaj.

Determinacja.

„Na co patrzysz?” zapytał.

- Nic.

- Więc usiądź cicho.

Nikołaj Pietrowicz wrócił do łóżka.

Wieczorem, gdy ogłaszano dzień kąpieli, więźniów zaczęto wyprowadzać w małych grupach.

Starszy mężczyzna stał pod prysznicem, gdy poczuł silne pchnięcie w plecy.

Stracił równowagę i upadł na mokre płytki.

„No cóż, dziadku... porozmawiajmy teraz” – usłyszał głos Biełowa.

Od tego momentu wszystko się zmieniło.

Rozdział 5. Noc, w której starzec przestał milczeć

Biełow podszedł do Nikołaja Pietrowicza.

- No i co, bohaterze? Wstań!

Starzec powoli podniósł się.

- Dlaczego to robisz?

- Co dokładnie?

— Upokarzasz mnie. Zabierasz mi jedzenie. Niszczysz moje listy. Próbujesz udowodnić wszystkim, że jesteś silniejszy.

Wiktor się roześmiał.

- Bo mogę.

— A co gdyby twój ojciec był na moim miejscu?

Uśmiech zniknął.

- Nie dotykaj mojego ojca.

- Dlaczego? On też jest stary.

Biełow gwałtownie chwycił Nikołaja Pietrowicza za kołnierz.

- Mówiłem ci, nie ruszaj mojej rodziny!

Starzec nie stawiał oporu.

Spojrzał na niego spokojnie, chociaż palce Biełowa tak mocno ściskały materiał, że opinał mu szyję.

- Puść, Victorze.

- Zamierzasz mi znowu mówić, co mam robić?

- Nie chcę z tobą walczyć.

- Będziesz musiał.

W tym momencie do działu łaźni wszedł pracownik.

— Biełow! Co znowu?

Victor natychmiast uwolnił starca.

- Nic. Dziadek się poślizgnął.

Naczelnik spojrzał na Nikołaja Pietrowicza.

— Czy sam upadłeś?

Starzec milczał.

- Tak.

- Więc rozwiąż to dokładniej.

Gdy wszyscy wrócili do celi, Nikołaj Pietrowicz niemal natychmiast położył się na łóżku.

Ale nie zamierzałem spać.

Długo wpatrywał się w sufit.

Przypomniała mi się moja żona.

Przypomniałem sobie fabrykę, dom, jabłoń na podwórku, zapach świeżego chleba o poranku.

Wtedy przypomniałem sobie o Annie.

Jej łzy na korytarzu sali sądowej.

I nagle zdałem sobie sprawę, że najbardziej obawiałem się nie siebie.

Obawiał się, że jego siostrzenica otrzyma wiadomość o jego śmierci i całe życie będzie wierzyć, że mogła zrobić więcej.

Ta myśl przerażała go bardziej niż Biełowa.

Około drugiej w nocy w celi wreszcie zrobiło się cicho.

Większość więźniów spała.