- Patrz, nasz bohater ma nawet prawnika!
Podał kartkę swojemu przyjacielowi.
Zaczął czytać na głos, celowo przekręcając słowa.
Nikołaj Pietrowicz wstał.
— Zwróć list.
— No i co z tego?
- To sprawa osobista.
Biełow zgniótł kartkę papieru i rzucił ją na podłogę.
- Nie masz tu nic osobistego!
Starzec pochylił się, podniósł papier i ostrożnie wygładził go dłonią.
Nie powiedział ani słowa.
Ale Biełow dostrzegł coś nowego w jego oczach.
Nie strach.
Nie rozpaczaj.
Determinacja.
„Na co patrzysz?” zapytał.
- Nic.
- Więc usiądź cicho.
Nikołaj Pietrowicz wrócił do łóżka.
Wieczorem, gdy ogłaszano dzień kąpieli, więźniów zaczęto wyprowadzać w małych grupach.
Starszy mężczyzna stał pod prysznicem, gdy poczuł silne pchnięcie w plecy.
Stracił równowagę i upadł na mokre płytki.
„No cóż, dziadku... porozmawiajmy teraz” – usłyszał głos Biełowa.
Od tego momentu wszystko się zmieniło.
Rozdział 5. Noc, w której starzec przestał milczeć
Biełow podszedł do Nikołaja Pietrowicza.
- No i co, bohaterze? Wstań!
Starzec powoli podniósł się.
- Dlaczego to robisz?
- Co dokładnie?
— Upokarzasz mnie. Zabierasz mi jedzenie. Niszczysz moje listy. Próbujesz udowodnić wszystkim, że jesteś silniejszy.
Wiktor się roześmiał.
- Bo mogę.
— A co gdyby twój ojciec był na moim miejscu?
Uśmiech zniknął.
- Nie dotykaj mojego ojca.
- Dlaczego? On też jest stary.
Biełow gwałtownie chwycił Nikołaja Pietrowicza za kołnierz.
- Mówiłem ci, nie ruszaj mojej rodziny!
Starzec nie stawiał oporu.
Spojrzał na niego spokojnie, chociaż palce Biełowa tak mocno ściskały materiał, że opinał mu szyję.
- Puść, Victorze.
- Zamierzasz mi znowu mówić, co mam robić?
- Nie chcę z tobą walczyć.
- Będziesz musiał.
W tym momencie do działu łaźni wszedł pracownik.
— Biełow! Co znowu?
Victor natychmiast uwolnił starca.
- Nic. Dziadek się poślizgnął.
Naczelnik spojrzał na Nikołaja Pietrowicza.
— Czy sam upadłeś?
Starzec milczał.
- Tak.
- Więc rozwiąż to dokładniej.
Gdy wszyscy wrócili do celi, Nikołaj Pietrowicz niemal natychmiast położył się na łóżku.
Ale nie zamierzałem spać.
Długo wpatrywał się w sufit.
Przypomniała mi się moja żona.
Przypomniałem sobie fabrykę, dom, jabłoń na podwórku, zapach świeżego chleba o poranku.
Wtedy przypomniałem sobie o Annie.
Jej łzy na korytarzu sali sądowej.
I nagle zdałem sobie sprawę, że najbardziej obawiałem się nie siebie.
Obawiał się, że jego siostrzenica otrzyma wiadomość o jego śmierci i całe życie będzie wierzyć, że mogła zrobić więcej.
Ta myśl przerażała go bardziej niż Biełowa.
Około drugiej w nocy w celi wreszcie zrobiło się cicho.
Większość więźniów spała.
