- I on był taki przez cały ten czas?
„Nie zawsze. Kiedy jego brat trafił do szpitala, kompletnie oszalał. Teraz mówi wszystkim, że trzeba zapłacić za Seryogę”.
Nikołaj Pietrowicz westchnął.
Chciałbym, żeby jego brat wyzdrowiał. Ale nie żałuję tego, co wtedy zrobiłem.
Artem spojrzał w górę.
— Naprawdę uratowałeś tę dziewczynę?
- Tak.
— Wielu ludzi tutaj myśli, że jesteś po prostu starym człowiekiem, który wpadł w kłopoty.
Nikołaj Pietrowicz uśmiechnął się.
- Niech myślą.
- Nie boisz się?
Starzec milczał przez chwilę.
„Boję się, Artemie. Oczywiście, że się boję. Nie jestem z żelaza. Mam siedemdziesiąt pięć lat. Mam chore serce, wahania ciśnienia. Każdego ranka budzę się i zastanawiam, czy dożyję wieczora”.
— To dlaczego nie zgadzasz się przeprosić?
Nikołaj Pietrowicz spojrzał na niego.
„Bo kiedyś widziałem, że ktoś potrzebował pomocy, a wszyscy wokół się odwrócili. Nie chcę być taką osobą”.
Artem przypomniał sobie te słowa.
Następnego dnia wydarzyło się coś, co ostatecznie zmieniło nastawienie niektórych więźniów do starca.
Jeden z mężczyzn w celi dostał ataku padaczki. Złapał się za klatkę piersiową, zaczął ciężko oddychać i zsunął się z pryczy.
Wszyscy byli zdezorientowani.
Ktoś zaczął krzyczeć, ktoś zaczął wołać naczelnika.
Pierwszy przybył Nikołaj Pietrowicz.
— Rozepnij mu kołnierzyk! Szybko!
Sprawdził oddech mężczyzny, poprosił o wezwanie lekarza i pomógł mu ułożyć się wygodnie.
Staruszek nie panikował. Ukończył kurs pierwszej pomocy w fabryce i przez wiele lat pomagał swojej żonie, która miała problemy z sercem.
Kilka minut później przybiegł medyk.
Mężczyznę przewieziono do jednostki medycznej.
Zanim wyszedł, zdołał powiedzieć słabo:
- Dziękuję dziadku...
Tego wieczoru w celi po raz pierwszy nikt nie śmiał się z Nikołaja Pietrowicza.
Ale Biełow zauważył zmianę.
A ona mu się wcale nie podobała.
Rozdział 4. Ostateczne upokorzenie
Siódmego dnia Mikołaj Pietrowicz otrzymał list od Anny.
Siostrzenica napisała, że znalazła prawnika, który zgodził się rozpatrzyć sprawę. Dziewczyna, którą uratował, w końcu zgodziła się złożyć dodatkowe zeznania.
Cały czas się bała.
Ojciec Siergieja groził jej rodzinie, groził kłopotami i żądał, aby odwołała swoje pierwotne słowa.
Ale teraz postanowiła powiedzieć prawdę.
Nikołaj Pietrowicz przeczytał list kilka razy.
Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuł nadzieję.
Schował kartkę papieru w wewnętrznej kieszeni szaty.
Ale Biełow zauważył, jak zmieniła się jego twarz.
— Co tam masz, dziadku? List od ukochanej?
— Od mojej siostrzenicy.
- Daj mi zobaczyć.
- NIE.
- Co ci mówiłem?
- Słyszałem.
Biełow podszedł bliżej i wyrwał list.
Przeczytałam pierwsze linijki i wybuchnęłam głośnym śmiechem.
