Przez siedem dni był upokarzany w celi.

— Żadnych występów amatorskich.

Kiedy drzwi się zamknęły, Biełow cicho powiedział:

- Zapamiętam to dla ciebie.

Tak rozpoczął się tydzień, który Nikołaj Pietrowicz zapamiętał do końca życia.

Na początku nie pozwalali mu spać normalnie.

Gdy tylko się położył, ktoś zaczynał głośno rozmawiać, włączał telewizor lub celowo przewracał przedmioty.

Potem zniknęły jego rzeczy osobiste.

Szczoteczkę do zębów znaleziono pod łóżkiem, ręcznik był mokry, a ktoś podarł małe zdjęcie zmarłej żony.

Nikołaj Pietrowicz spędził dużo czasu na zbieraniu fragmentów fotografii.

Na zdjęciu on i Maria stali obok starej jabłoni. Ona miała trzydzieści dwa lata, on trzydzieści pięć. Właśnie wprowadzili się do własnego mieszkania.

„Co, pamiętasz swoją babcię?” zaśmiał się jeden z więźniów.

Starszy mężczyzna ostrożnie złożył fotografię.

- Tak.

- Czy ona będzie na ciebie czekać?

Nikołaj Pietrowicz nie odpowiedział.

„Mówią, że starzy ludzie nie żyją długo. Może on nie pożyje długo”.

Powoli podniósł głowę.

- Nie mów o tym, czego nie rozumiesz.

Jednak zastraszanie trwało nadal.

Pewnego dnia Biełow wyrwał mu miskę z jedzeniem.

- Co będziesz jadł? Najpierw spróbuję.

Udawał, że próbuje owsianki, po czym wylał całą jej zawartość na głowę starca.

Kamera wybuchnęła śmiechem.

Nikołaj Pietrowicz siedział nieruchomo. Kasza spływała mu po twarzy, wpadała za kołnierz i kapała na podłogę.

Nie powiedział ani słowa.

Wyjąłem chusteczkę i zacząłem się wycierać.

Strażnik, który obserwował całe zdarzenie, nawet nie interweniował.

I wtedy starzec zrozumiał: nie chodziło tylko o nienawiść Biełowa.

Ktoś pozwolił mu poczuć się jak władca celi.

Nikołaj Pietrowicz dowiedział się później, że Wiktor trafił do więzienia po tym, jak wziął na siebie czyjąś winę za dużą sumę pieniędzy. Dzięki swoim koneksjom i umowom uzyskał pewne przywileje.

Mógł upokarzać innych więźniów, zabierać im rzeczy i ustalać własne zasady.

Wszyscy o tym wiedzieli.

Ale nikt nie chciał zostać jego kolejną ofiarą.

Rozdział 3. Człowiek, który nie narzekał

Szóstego dnia Nikołaj Pietrowicz spotkał młodego więźnia o imieniu Artem.

Facet miał dwadzieścia siedem lat. Odsiadywał wyrok za bójkę, w której ktoś został poważnie ranny.

Artem był cichy, szczupły i zawsze trzymał się na uboczu.

Pewnego wieczoru zauważył starca próbującego zaszyć podartą kieszeń.

„Pozwól, że ci pomogę” – zaoferował.

- Dziękuję, synu.

Artem wziął igłę.

- Dlaczego ciągle to znosisz?

- Co mam zrobić?

— Musisz złożyć skargę.

- Do kogo?

Facet zamilkł.

Sam rozumiał, że narzekanie w tej kwestii jest praktycznie bezcelowe.

„Biełow kompletnie oszalał” – powiedział po chwili. „Myśli, że może wszystko”.

- Jak długo tu jesteś?

- Osiem miesięcy.